Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι

-"Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι." -
-"Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται"
- "Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!"

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Σκέψου, Αναρωτήσου, Δημιούργησε, Οδήγησε τον κόσμο, Αυτό σημαίνει Ελλάδα.


platonfilosofia

Οι Στωικοί έλεγαν ότι κανένα ασώματο δεν μπορεί να επηρεάσει ένα σώμα. Από αυτό συμπεραίνουμε, ότι και ο τόπος, που ανήκει στα ασώματα και είναι σίγουρα νοητική επινόηση του ανθρώπου, δεν μπορεί να επηρεάσει τις διαθέσεις μας, οι οποίες διαθέτουν σωματικό χαρακτήρα. Επομένως, δεν είναι λογικό να εγκαλούμε τον τόπο στον οποίο ζούμε για τις χαρές, ή τις συμφορές μας. Σίγουρα αλλού πρέπει να ψάξουμε τις αιτίες των χαρών, ή των συμφορών μας και ασφαλώς δεν θα αλλάξει τίποτα ως προς αυτές, αλλάζοντας τον τόπο διαμονής μας.
Συμπέρασμα, ο τόπος δεν μπορεί να είναι ο λόγος της ευτυχίας ή της δυστυχίας μας. Για να νιώθουμε ευτυχισμένοι, πρέπει να νιώθουμε πλήρεις, χωρίς άσκοπες επιθυμίες, και ο καλύτερος βοηθός σε αυτό, είναι οι ορθές κρίσεις μας. Οι εσφαλμένες κρίσεις, και μόνο αυτές, είναι υπεύθυνες για τα μαρτύρια μας, γιατί τις κουβαλάμε μαζί μας παντού και πάντα και είναι αυτές που στη τελική μας φανερώνουν τον κόσμο δυσάρεστο και ανούσιο. Σωστά λοιπόν ο Επίκτητος μας λέει: «Όπου και αν πάω, θα είναι καλά για μένα, γιατί εδώ δεν ήμουν καλά εξαιτίας του τόπου, αλλά εξαιτίας των κρίσεων μου, τις οποίες σκοπεύω να τις πάρω μαζί μου, αλλά αυτές είναι οι μόνες που μου ανήκουν και είναι αναφαίρετες». (Δ.4.7.14.)
Μετά από πολλούς αιώνες ο Κ.Π. Καβάφης εξέφρασε την ίδια άποψη στο ποίημα του Η πόλις. Εδώ ο ποιητής, χωρίς να είμαστε σίγουροι αν διαπνέεται από στωικές αντιλήψεις, κατανοεί ότι ο τόπος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να επηρεάσει από μόνος του τα συναισθήματα μας και αποδίδει τα αίτια της δυστυχίας μας σε μας τους ιδίους, στον τρόπο που σκεπτόμαστε. Το ποίημα του μας βοηθά να καταλάβουμε καλύτερα τις απόψεις των στωικών.

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θαμένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου