Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι

-"Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι." -
-"Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται"
- "Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!"

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

ΑΙΤΙΕΣ: "ΜΕΛΑΙΝΑ ΧΟΛΗ", "ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΧΥΜΟΣ", "ΚΑΚΟΧΥΜΙΑ", "ΔΙΑΙΤΑ", "ΔΥΣΚΡΑΣΙΑ"Oι γνώσεις των Αρχαίων Ελλήνων για τον καρκίνο και τη θεραπεία του


Γνώριζαν το 1934 οι γιατροί ότι ο καρκίνος προκαλείται από ιό; Και πέτυχαν να τον θεραπεύσουν 100%; Αυτό ισχυρίζεται ο συγγραφέας Barry Lynes, βασισμένος σε ιστορικά στοιχεία και αποδείξεις.....
Έπρεπε όμως να περάσουν σχεδόν 80 χρόνια για να πληροφορηθούμε από χείλη επιστημόνων ότι αρκετές μορφές καρκίνου θα πρέπει πλέον να αναγνωριστούν ως μεταδοτικές νόσοι. Και μάλιστα ότι οφείλονται σε μόλυνση από ιούς, μικρόβια και παράσιτα, άρα μπορούν και να προληφθούν και να θεραπευθούν.
Τα πρόσφατα στοιχεία
Η εξειδικευμένη σε θέματα ογκολογίας και μεταδοτικών νοσημάτων αγγλική ιατρική επιθεώρηση The Lancet ανακοίνωσε πρόσφατα τα τελευταία συμπεράσματα για τον καρκίνο, βασισμένα σε στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Ερευνών για τον Καρκίνο (International Agency for Research on Cancer), ο οποίος αποτελεί τμήμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (World Health Organization –WHO).
Οι επιστήμονες εξέτασαν τα ποσοστά εμφάνισης 27 διαφορετικών μορφών καρκίνου σε 184 χώρες και αναγνώρισαν τον καρκίνο ως μια μεταδοτική ασθένεια. Οι στατιστικές έδειξαν ότι μία στις έξι περιπτώσεις νέων κρουσμάτων καρκίνου που εμφανίστηκαν το 2008 οφείλεται σε λοιμώξεις από μικρόβια, ιούς και παράσιτα. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 2.000.000 νέα περιστατικά καρκίνου κάθε χρόνο προκαλούνται από μολυσματικούς παράγοντες που είναι σε μεγάλο βαθμό θεραπεύσιμοι, όπως αναφέρει και το BBC. Από αυτά τα 1.900.000 αφορούν κυρίως καρκίνο του στομάχου, του ήπατος και του τραχήλου της μήτρας.
Υπεύθυνοι παθογόνοι μικροοργανισμοί είναι το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (γαστρικοί καρκίνοι), ο ιός της ηπατίτιδας B και C (καρκίνος του ήπατος) και ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων Human Papilloma Virus –HPV (καρκίνος του τραχήλου της μήτρας). Το BBC υπενθυμίζει ότι οι ειδικοί ήδη γνώριζαν ότι ο καρκίνος του στομάχου μπορεί να αποφευχθεί, αν εξολοθρευτεί το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού με τη βοήθεια αντιβίωσης. Τα στοιχεία της έρευνας κατέδειξαν επίσης ότι το ένα τρίτο των καρκίνων που οφείλονται σε λοίμωξη συμβαίνει σε άτομα ηλικίας μικρότερης των 50 ετών. 
Τι συνέβη το 1934;
Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του συγγραφέα Barry Lynes, το 1934 στις ΗΠΑ μια ομάδα κορυφαίων Αμερικανών βακτηριολόγων και γιατρών κατόρθωσε να θεραπεύσει ολοκληρωτικά τον καρκίνο σε κλινικά πειράματα. Όπως αναφέρει ο Lynes στο βιβλίο του «Η θεραπεία του καρκίνου που πέτυχε: 50 χρόνια αποσιώπησης» (The Cancer Cure That Worked: 50 Years of Suppression – 1987), οι Αμερικανοί επιστήμονες εντόπισαν ότι ο καρκίνος προκαλείται από έναν παθογόνο μικροοργανισμό, ο οποίος μπορεί να καταστραφεί τελείως ανώδυνα με τη βοήθεια ειδικής ηλεκτρονικής συσκευής.
 Σχετικές αναφορές έγιναν τόσο σε εφημερίδες όσο και στην ετήσια έκθεση του αμερικανικού Ιδρύματος Smithsonian Institution, ενώ είχε προηγηθεί σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό Science. Κατά τον Lynes, βασικός συντελεστής της έρευνας ήταν ο ιδιοφυής μηχανικός, εφευρέτης ιατρικών συσκευών, παθολόγος και βακτηριολόγος Royal Raymond Rife. Ο Rife το 1932 απομόνωσε τον ιό του καρκίνου με τη βοήθεια του πρότυπου ισχυρού μικροσκοπίου που ο ίδιος επινόησε. Τον ονόμασε BX virus και στη συνέχεια κατόρθωσε να τον καταστρέψει κατ’ επανάληψη μέσω μιας συσκευής που παρήγε συγκεκριμένες ηλεκτρομαγνητικές συχνότητες, με άλλα λόγια μιας γεννήτριας συχνοτήτων.
Αφού πρώτα μόλυνε τα πειραματόζωα με τον ιό του καρκίνου, είδε τους όγκους να αναπτύσσονται και κατόπιν τους εξουδετέρωσε. Το 1934 λέγεται ότι εφάρμοσε για πρώτη φορά την ανώδυνη θεραπεία με απόλυτη επιτυχία και σε ανθρώπους (16 ασθενείς, 16 πλήρεις ιάσεις μέσα σε τέσσερις μήνες, επιτυχία 100% χωρίς παρενέργειες). O Rife πίστευε ότι όλες οι μορφές καρκίνου προκαλούνται από τον ίδιο ιό, ο οποίος μπορεί να αλλάζει μορφή μοιάζοντας πότε με ιό, πότε με βακτήριο και πότε με μύκητα.
Λογοκρισία και αποσιώπηση;
Ο Barry Lynes (ο οποίος έχει δεχθεί επικριτικά σχόλια ως συνομωσιολόγος) εξηγεί ότι στη συνέχεια η συγκεκριμένη θεραπεία του καρκίνου λογοκρίθηκε και αποσιωπήθηκε από μεγάλα ιατρικά περιοδικά για ευνόητους λόγους. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι ένας αριθμός από επιστήμονες και γιατρούς γελοιοποιήθηκε και περιφρονήθηκε από το επιστημονικό κατεστημένο, σε σημείο που η όλη ιστορία να φτάσει να θεωρείται μύθος. Όμως στην πραγματικότητα, όπως διατείνεται, η θεραπεία χρησιμοποιήθηκε κρυφά για πολλά χρόνια συνεχίζοντας ακόμα να γιατρεύει τόσο τον καρκίνο όσο και άλλες ασθένειες.
Ποιοι δεν ασθενούν
Ο Rife, ο οποίος πέθανε το 1971 αδέκαρος και πικραμένος για την απαξίωση που επιφύλαξαν στον ίδιο και τις μεθόδους του οι συνάδελφοί του (σύμφωνα με την εφημερίδα Daily Californian), φέρεται επίσης να είχε δώσει απάντηση στην εύλογη απορία γιατί δεν ασθενούν όλοι από καρκίνο: Αν ο μεταβολισμός του ανθρώπινου οργανισμού είναι ισορροπημένος, τότε δεν είναι ευπαθής σε καμία ασθένεια, είχε δηλώσει.                                  Οι πληροφορίες περί καρκίνου υπάρχουν από τότε που έχουμε ιατρικά κείμενα, δηλ. από τη εποχή του Ιπποκράτους και μετά, αν και παλαιότερα είχαν γραφεί ιατρικά κείμενα όπως μας πληροφορεί ο Σωκράτης «πολλά γαρ των ιατρών έστι συγγράμματα».
Το αξιόλογο βιβλίο του Καθηγητού-Ακαδημαϊκού Αριστ. Κούζη, (1872-1961), Ο καρκίνος παρά τοις αρχαίοις Ελλησιν ιατροίς, Αθήνα 2004, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πριν από εκατό και πλέον χρόνια, πρόσφατα το επανεκδώσαμε, ώστε να γίνει προσιτό σε εκείνους που θα ήθελαν να γνωρίσουν τις γνώσεις περί καρκίνου των αρχαίων Ελλήνων ιατρών: Ιπποκράτους, Γαληνού, Αρεταίου, Ρούφου του Εφεσίου, Διοσκουρίδου, Αρχιγένους, Φιλόξενου, ΄Αντύλλου, Ορειβασίου, Παλλαδίου, Αετίου, Παύλου Αιγινήτου, Θεοφάνους Νόννου, Μιχαήλ Ψελλού, Συμεώνος Σήθη και Ιωάννου Ακτουαρίου. Στο πλαίσιο της ενημέρωσης αυτής στη συνέχεια θα παρατεθούν συνοπτικά μερικά στοιχεία που επιλέχθηκαν και τα οποία θα είναι δυνατόν να δώσουν στον αναγνώστη μία γεύση του πλούτου των γνώσεων τους.
Οι πληροφορίες περί καρκίνου υπάρχουν από τότε που έχουμε ιατρικά κείμενα, δηλ. από τη εποχή του Ιπποκράτους και μετά, αν και παλαιότερα είχαν γραφεί ιατρικά κείμενα όπως μας πληροφορεί ο Σωκράτης «πολλά γαρ των ιατρών έστι συγγράμματα», (Ξενοφώντος, Απομνημονεύματα Δ, β, 10).                                                 ΑΙΤΙΕΣ: "ΜΕΛΑΙΝΑ ΧΟΛΗ", "ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΧΥΜΟΣ", "ΚΑΚΟΧΥΜΙΑ", "ΔΙΑΙΤΑ", "ΔΥΣΚΡΑΣΙΑ"
Ενδιαφέρον έχει να αναφέρουμε σχετικά με την ονοματολογία ότι οι αρχαίοι ιατροί έδωσαν στη νεοπλασία το όνομα «καρκίνος» από την εξωτερική του μορφή. Συγκεκριμένα ο Γαληνός (΄Εκδ. G.C. Kuehn, Γαληνού ΄Απαντα, Λειψία, 1826, τόμ. ΧΙ, σελ. 140) σημειώνει ότι όπως στο ζώο καρκίνο (κάβουρα) τα πόδια του είναι εκατέρωθεν του σώματός του, κατά τον ίδιο τρόπο στον μαστό της γυναικός από τον παρά φύσιν όγκο οι φλέβες είναι διογκωμένες και καταφανείς, που παρομοιάζονταν με τα πόδια του καβουριού. Και έκτοτε ο όρος αυτός γενικεύθηκε για όλες τις νεοπλασίες του σώματος και χρησιμοποιείται από όλους τους αρχαίους ΄Ελληνες ιατρούς, ενώ παράλληλα απαντάται και ο όρος καρκίνωμα. Οι όροι αυτοί έφθασαν μέχρι τις ημέρες μας και καθιερώθηκαν στην διεθνή ιατρική ορολογία.
Σχετικά με τα είδη του καρκίνου, σημειώνεται ότι διακρίνονται με διαφορετικές ορολογίες: στον κρυπτό και τον επιφανειακό, τον «εν τω βάθει» και τον «επιπολής», τον «ανέλκωτο» και τον «ηλκωμένο», τον «σύμφυτον» και «μη σύμφυτον» καρκίνον, δηλ. τον επίκτητο.
Όσον αφορά την αιτιολογία του καρκίνου αυτή ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής περί χυμών, που πρέσβευαν. Συγκεκριμένα υποστήριζανοι αρχαίοι Ελληνες ιατροί ότι ο καρκίνος προέρχονταν από τη «μέλαινα χολή» και το «μελαγχολικό χυμό». Εάν η κάθαρση του περιττώματος αυτού, που γίνονταν στον σπλήνα, δεν ήταν καλή τότε η περίσσεια αυτού του χυμού ήταν δυνατόν να δημιουργήσει καρκίνο. Και ανάλογα με την δριμύτητα του «μελαγχολικού χυμού» θα δημιουργούνταν ο ανέλκωτος ή ο μεθ' έλκους καρκίνος. Επί πλέον παράγοντες στη δημιουργία του καρκίνου αναφέρονται η «κακοχυμία», η «δυσκρασία», και η δίαιτα.
Ο καρκίνος κατά τους αρχαίους Ελληνες συγγραφείς είχε διάφορο μέγεθος, «από οφθαλμού ιχθύων μέχρι πέπονος», όπως σημειώνεται από τον Ορειβάσιο ( έκδ. Daremberg, τόμ. IV, σελ. 18), με επιφάνεια ανώμαλη και οχθώδη και σκληρή κατά κανόνα σύσταση και με χροιά μελανώτερη από τα φλεγμαίνοντα μέρη, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Γαληνός (G.C. Kuehn, τόμ. VII, σελ. 720). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι αρχαίοι Ελληνες ιατροί είχαν παρατηρήσει την μεγάλη ανάπτυξη του αγγειακού συστήματος στους όγκους, οι οποίοι «και κεκιρσωμένας έχων τας πέριξ φλέβας», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει εκτός των άλλων ιατρών και ο Αέτιος στον 16ο Λόγο του, (έκδ. Σκεύου Ζερβού, σελ. 60).
Ο εντοπισμός του καρκίνου σημειώνουν ότι είναι δυνατόν να γίνει σε κάθε μέρος του σώματος, αλλά όμως τονίζουν ότι ο συχνότερος εντοπισμός είναι στο γυναικείο μαστό και στη μήτρα. Ο Γαληνός σχετικά γράφει: «Οι καρκινώδεις όγκοι εν άπασι τοις μορίοις γίνονται. Μάλιστα δε τοις τιτθοίς (μαστοίς) των γυναικών», (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. ΧV, σελ. 331).
Για την συμπτωματολογία του καρκίνου ενδιαφέροντα είναι αυτά που έχουν γράψει στα κείμενά τους οι αρχαίοι ιατροί. Είναι δυνατόν η έναρξη του καρκίνου να είναι λανθάνουσα, να προκαλεί αβλυχρά και ήπια συμπτώματα, αλλά επίσης και μεγάλα, ισχυρά και σαφή, όπως σημειώνει ο Γαληνός. (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. Χ, σελ. 976). Μάλιστα ο Ιπποκράτης είχε παρατηρήσει ότι κατά την έναρξη του καρκίνου οι ασθενείς αισθάνονται μία πικρία στο στόμα, «καρκίνου γενομένου το στόμα πικραίνεται» (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. ΙΙΙ, σελ. 466) και συνοδεύεται από ανορεξία.
Κατά την εξέταση του ασθενούς είχαν παρατηρήσει ότι ο καρκινωματώδης όγκος όταν ήταν ψηλαφητός ήταν σκληρός στην αφή, ανώμαλος στο σχήμα, προσφυόμενος στους περιβάλλοντας ιστούς με διεύρυνση των φλεβών και όχι θερμός και μερικές φορές με έλκη. Προκαλεί διόγκωση και σκλήρυνση των παρακειμένων λεμφαδένων και δεν συνοδεύεται από πυρετό. Άλλο σύμπτωμα χαρακτηριστικό του καρκίνου κατά τους αρχαίους ιατρούς ήταν ο πόνος, όπως ιδιαίτερα τονίζει ο Παύλος ο Αιγινήτης «καρκίνος εστίν όγκος επώδυνος» (έκδ. Briau, σελ. 210) και η αιμορραγία.
Επισημαίνουμε ότι ο Αριστ. Κούζης στη σημαντική αυτή μελέτη του για τις αντιλήψεις περί καρκίνου των αρχαίων Ελλήνων ιατρών κάνει και μία ιδιαίτερη διάκριση του όρου «σκίρρος», που απαντάται στα αρχαία ιατρικά κείμενα, με τον σύγχρονο όρο «σκίρρος», τονίζοντας ότι οι παλαιοί ιατροί με τον όρο σκίρρο θεωρούσαν τις χρόνιες φλεγμονές με σκλήρυνση των ιστών, τις κιρρώσεις των σπλάχνων και τους καλοήθεις όγκους.
Η πρόγνωση του καρκίνου κατά του αρχαίους ήταν χειρίστη. «Ολέθρια τα καρκινώδεα» τονίζει ο Αρεταίος όπως επίσης και ο Αέτιος ότι ο καρκίνος είναι «δυσίατος ή ανίατος» με τελική έκβαση το θάνατο.
Όσον αφορά τη θεραπευτική αγωγή την οποία ακολουθούσαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες ιατροί στον καρκίνο, παρατηρούμε ότι στα πρώτα στάδια αναπτύξεώς του εφάρμοζαν θεραπεία με διάφορα βοηθήματα και φάρμακα και σε περίπτωση αποτυχίας επακολουθούσαν τη χειρουργική θεραπεία. Τα βοηθήματα που εφάρμοζαν ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις περί αιτίου του καρκίνου, τον μελαγχολικό χυμό του αίματος, που δημιουργούσε τον καρκίνο και γι' αυτό ακολουθούσαν πρακτικές ώστε να μειωθεί ο πλεονάζον αυτός αιτιοπαθολογικός χυμός με την κάθαρση, τη φλεβοτομία και τα φάρμακα. Όπως σημειώνουν οι συγγραφείς τα θεραπευτικά αυτά μέσα είχαν αποτέλεσμα ιδιαίτερα κατά τα πρώτα στάδια του καρκίνου. Χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ορειβάσιος ότι «δυνατόν μην τους αρχομένους καρκίνους κωλύειν αύξεσθαι καθαίροντας τον μελαγχολικόν χυμόν πριν εν τω πεπονθότι μορίω στηριχθήναι», (έκδ. Bassemaker-Daremberg, τόμ. V, σελ. 346).
Πολλές ήταν οι φαρμακευτικές ουσίες, σκευασίες και τα θεραπευτικά σχήματα, που χρησιμοποιούνταν για τον καρκίνο, δηλωτικό και αυτό του ανιάτου του καρκίνου. Ας μνημονευθούν μερικές από αυτές που χρησιμοποιούσαν, όπως τα βότανα ασκληπιάς, ακαλύφη ή κνίδη, αριστολοχία, δρακοντία, ερύσιμον, ερέβινθος, ελλέβορος, ερίκης καρπός, ελατήριον ή σίκυς άγριος στρύχνου χυλός και επίθυμον. Επίσης ως αντικαρκινικά φάρμακα χρησιμοποιούνταν οι ποτάμιοι καρκίνοι, η καδμεία, ο λιθάργυρος, ο μόλυβδος και η χαλκίτις.
Στις περιπτώσεις που αποτύγχανε η θεραπεία με τις φαρμακευτικές ουσίες και τα βοηθήματα τότε οι αρχαίοι Ελληνες ιατροί κατέφευγαν στη χειρουργική θεραπεία του καρκίνου. Βέβαια για τους «κρυπτούς», δηλ. τους εν τω βάθει καρκίνους ακολουθούσαν την προτροπή του Ιπποκράτους ο οποίος στους «Αφορισμούς», Τμήμα ΄Εκτο, 38, τονίζει ότι είναι καλλίτερο να μην θεραπεύονται διότι με την αρχή της θεραπείας οι άρρωστοι πεθαίνουν γρήγορα. Ο Γαληνός συνιστούσε την χειρουργική θεραπεία μόνον για τους επιπολής καρκίνους και μάλιστα κατορθώνοντας να τους εκτέμνει με τις ρίζες τους μέχρι τους υγιείες ιστούς, «πάσης μεν χειρουργίας εκκοπτούσης όγκον παρά φύσιν ο σκοπός εστιν εν κύκλω πάντα όγκον περικόψαι, καθ ά τω κατά φύσιν έχοντι πλησιάζει» (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. ΧVΙΙΙ, Α, σελ. 60 και ΧΙ, σελ. 141).
Πριν από την χειρουργική θεραπεία χορηγούνταν τα κατάλληλα φάρμακα για την κάθαρση του μελαγχολικού χυμού και στη συνέχεια αφαιρούνταν ο όγκος «ξυραφίοις πεπυρωμένοις ομού τέμνουσι και διακαίουσιν», ένα είδος δηλ. θερμοκαυτήρος, ώστε να αποφεύγεται η αιμορραγία από τα αγγεία.Ακολουθούσε μετά μία υγιεινή τονωτική διατροφή, γυμναστική και αναληπτική αγωγή για την ευχυμία του σώματος.
Συμπερασματικά μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι οι αρχαίοι Ελληνες Ιατροί όχι μόνο έδωσαν το όνομα «καρκίνος» στη νοσολογική αυτή οντότητα της νεοπλασματικής κακαοηθείας, αλλά επί πλέον διέκριναν την αιτιολογία και καθόρισαν την συμπτωματολογία, τον εντοπισμό, τη μορφολογία, τις εκδηλώσεις, την πρόγνωση και τη θεραπευτική αγωγή, φαρμακευτική και χειρουργική του καρκίνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου