Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι

-"Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι." -
-"Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται"
- "Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!"

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ,Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΛΙΟΥ.&..Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΔΟΞΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΟΣ


 ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Επιτομή Β΄, 15) διάδοχος στον θρόνο για την Βασιλεία των Μυκηνών έμεινε ο Αγαμέμνων ο οποίος μεγάλωσε την εδαφική του κυριαρχία μετά την κατάληψη της Σικυώνας, μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της Κορινθίας. Έλαβε δε γυναίκα του την Κλυταιμνήστρα την κόρη του Τυνδάρεω, βασιλιά της Σπάρτης.
«…τν δ' γαμέμνονα τροφς μετ το Μενελάου γει πρς Πολυφείδεα, κρατοντα Σικυνος,ς πάλιν τούτους πέπομφε πρς Ατωλν Ονέα.μετ' ο πολ Τυνδάρεως τούτους κατάγει πάλιν,ο τν Θυέστην μν ατν ρας βωμφυγόνταρκώσαντες διώκουσιν οκεν τν Κυθηρίαν.ο δΤυνδάρεω γαμβρο γίνονται θυγατράσιν…»
Όμως για να δείτε που ουδόλως τυχαίες δεν είναι οι συνενώσεις οικογενειών, από τα πανάρχαια ακόμη χρόνια(προφανώς πάντα έτσι ήταν, αφού πίσω από όλα βρίσκεται ο άνθρωπος με ότι αυτό μπορεί να τον χαρακτηρίζει...), ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Τυνδάρεως, ήταν εγγονός του Θεού των ανέμων Αιόλου. Μάλιστα και η μητέρα του δεν ήταν καμιά τυχαία θνητή,  αλλά η Ναϊάδα Βατεία.
Ο Τυνδάρεως λοιπόν είχε παντρευτεί την Λήδα κόρη του Θεστίου, βασιλιά της Αιτωλίας, η οποία μέσω του Διός είχε αποκτήσει τους δίδυμους αδερφούς Κάστορα και Πολυδεύκη αλλά και την Ωραία Ελένη. Όλοι νομίζω πως γνωρίζουμε εκείνο το πολύ ωραίο περιστατικό, όπου ο Ζεύς μεταμορφωμένος σε Κύκνο έρχεται σε συνένωση με την Λήδα. Πόσους καλλιτέχνες δεν έχει εμπνεύσει αυτή η ιστορία!!!
Από την Λήδα ο Τυνδάρεως αποκτά την Κλυταιμνήστρα, την Τιμάνδρα και την Φιλονόη. Την Κλυταιμνήστρα παντρεύεται ο Αγαμέμνων και την Ωραία Ελένη ο αδερφός του Μενέλαος. «...Μενέλαος δ λένην γαμε κα βασιλεύει Σπάρτης, Τυνδάρεω τν βασιλείαν δόντος ατ.…» ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Επιτομή Β΄, 15)
 Και είναι η Ελένη που γίνεται η αιτία ενός μακροχρόνιου πολέμου, του Τρωικού, που θα φέρει τον Αγαμέμνονα για πάνω από 10 χρόνια μακριά από τις πολύχρυσες Μυκήνες και την γυναίκα του!!! Με την οποία γυναίκα,   ο Βασιλιάς των Μυκηνών αποκτά την Ιφιγένεια (Ιφιάνασσα κατά τον Όμηρο) την Ηλέκτρα (Λαοδίκη επίσης κατά τον Όμηρο) και την Χρυσόθεμι. Αλλά και έναν γιό, τον περίφημο Ορέστη!!!
«…κα γίνεται ατ ( Αγαμέμνων) πας μν ρέστης, θυγατέρες δ Χρυσόθεμις λέκτραφιγένεια...» ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Επιτομή Β΄, 16)
Ο Αγαμέμνων που εν τω μεταξύ είχε καταστήσει τις Μυκήνες μια πολύ μεγάλη δύναμη και την πιο τρανή πόλη της Ελλαδικής, μετά την απόφαση των Ελλήνων να εκστρατεύσουν κατά της Τροίας χρίζεται Αρχιστράτηγος όλων των Ελλήνων και συνεισφέρει με εκατό πλοία συν τα 60 που δανείζει στους Αρκάδες. Μ’  έναν στόλο από 1200 (χίλια διακόσια) πλοία συγκεντρώνονται οι Έλληνες ( Αχαιούς τους ονομάζει ο Όμηρος) στην Αυλίδα. Μια Βοιωτική παραλιακή πόλη στον Ευβοϊκό κόλπο κοντά στον Εύριπο. Ενώ λοιπόν βρίσκονταν όλοι εκεί και έτοιμοι να ξεκινήσουν, ο Αγαμέμνων σε κυνήγι που είχε πάει στην περιοχή, σκοτώνει, χωρίς να το γνωρίζει, το ιερό ελάφι της Θεάς Αρτέμιδος. Σηκώνει λοιπόν η Θεά, από την οργή και την λύπη της μαζί, αντίθετους ανέμους και έτσι εμποδίζει τα πλοία να αναχωρήσουν. Τότε ο Μάντης Κάλχας λέει πως η Άρτεμης μόνο με έναν τρόπο θα εξευμενιστεί. Με την θυσία της κόρης του Αγαμέμνονα!!! Και τότε είναι που διαδραματίζεται το πρώτο συγκλονιστικό γεγονός του Τρωικού Πολέμου με την επικείμενη θυσία της κόρης του Αρχιστρατήγου Αγαμέμνονα,  που όπως είπε ο Κάλχας:  έπρεπε να θυσιασθεί για να φυσήξει ούριος άνεμος που θα βοηθούσε τον στόλο να αποπλεύσει προς το Ίλιον.


Εκεί καταφθάνει η Κλυταιμνήστρα,  με την κόρη της Ιφιγένεια,  ανυποψίαστη εντελώς και μάλλον ξεγελασμένη,  αφού ο Αγαμέμνων της είπε πως την ήθελε στην Αυλίδα  για να την αρραβωνιάσει με τον Αχιλλέα!!! Αντί λοιπόν αρραβώνων και χαρών  μαθαίνει από τον άνδρα  και βασιλιά της Αγαμέμνονα,  πως θα πρέπει να θυσιαστεί η ίδια της η κόρη στην θεά Άρτεμη.
Εδώ, σ' αυτό το σημείο να αναφερθώ στο έργο του Σοφοκλή  «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», όπου ο μεγάλος αυτός τραγικός ποιητής μας,  έχει γράψει έναν καταπληκτικό μονόλογο της Ιφιγένειας,  η οποία προσπαθεί να καθησυχάσει την οργισμένη και πικραμένη συνάμα μητέρα της, αιτιολογώντας το γιατί είναι απαραίτητη αυτή η θυσία!!! Ένα μεγαλείο βγαίνει μέσα από  κάθε λέξη που χρησιμοποιεί ο μεγάλος μας τραγικός  ποιητής, Σοφοκλής, μια δύναμη ψυχής και η απόδειξη πως είναι μια πριγκίπισσα πραγματική και από κάθε άποψη!!!  Ενώ ο Ορέστης ο οποίος ήταν πολύ μικρός, σχεδόν μωρό, σπαρταράει στο κλάμα γαντζωμένος από το πόδι του πατέρα του σα να θέλει να τον εμποδίσει να προβεί σ' αυτόν τον σκληρό αποχωρισμό με την αγαπημένη του αδερφή!!! Είναι πραγματικά μια υπέροχη σκηνή που πλημμυρίζει από συναισθήματα τόσο ποικίλα αλλά και τόσο έντονα!!!
Αλλά και στου  Απολλοδώρου την Βιβλιοθήκη, ( Επιτομή Γ΄, παραγρ.22) διαβάζουμε σχετικά με τον χρησμό περί της θυσίας της Ιφιγένειας:
 «…το δ χρησμο τούτου γενομένου, πέμψας γαμέμνων πρς Κλυταιμνήστραν δυσσέα καΤαλθύβιον φιγένειαν τει, λέγων πεσχσθαι δώσειν ατν χιλλε γυνακα μισθν τς στρατείας.πεμψάσης δ κείνης γαμέμνων τ βωμ παραστήσας μελλε σφάζειν,ρτεμις δ ατνρπάσασα ες Ταύρους έρειαν αυτς κατέστησεν, λαφον ντ' ατς παραστήσασα τ βωμ·ς δνιοι λέγουσιν, θάνατον ατν ποίησεν…»
Υπάρχουν αναφορές που τοποθετούν την θυσία σε διαφορετικά μέρη, όπως στα Μέγαρα αλλά και για την σωτηρία της Ιφιγένειας από την Θεά και για το που βρέθηκε μετά από αυτή την παρέμβαση:
«…λέγουσι δ εναι κα φιγενείας ρον· ποθανεν γρ κα ταύτην ν Μεγάροις. γ δ κουσα μν κα λλον ς φιγένειαν λόγον π ρκάδων λεγόμενον, οδα δ σίοδον ποιήσαντα ν καταλόγ γυναικν φιγένειαν οκ ποθανεν, γνώμ δ ρτέμιδος κάτην εναι· τούτοις δρόδοτος μολογοντα γραψε Ταύρους τος πρς τ Σκυθικ θύειν παρθέν τος ναυαγούς, φάναι δ ατος τν παρθένον φιγένειαν εναι τν γαμέμνονος…»  
Δηλαδή: « Λένε ( οι Μεγαρείς), ότι έχουν και ηρώο της Ιφιγένειας, γιατί και αυτή πέθανε στα Μέγαρα. Από τους Αρκάδες όμως άκουσα άλλη εκδοχή και γνωρίζω ότι ο Ησίοδος στο ποίημά του « Κατάλογος γυναικών» δεν αναφέρει ότι η Ιφιγένεια πεθαίνει. Λέει πως γίνεται Εκάτη χάρη στην απόφαση της Άρτεμης. Ο Ηρόδοτος συμφωνεί με τους Αρκάδες και γράφει ότι οι Ταύριοι, κοντά στην Σκυθία, θυσιάζουν ναυαγούς σε μια παρθένα Ιφιγένεια, κόρη του Αγαμέμνονα…»(Εκδόσεις Κάκτος)   Μας λέει ο Παυσανίας στα Αττικά ( 43,1), αναφερόμενος στα σχετικά με την θυσία της Ιφιγένειας, αναφερόμενα.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΔΟΞΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΟΣ

Σε άλλες πηγές λέγεται πως: όταν η Κλυταιμνήστρα πληροφόρησε τον Αχιλλέα για το δόλο που μεταχειρίστηκε ο Αγαμέμνων, με απότερο σκοπό  να θυσιάσει την κόρη του, ο Αχιλλέας επειδή ενεπλάκη το όνομά του,  πήγε στο στρατόπεδο και έκαμε τέτοια φασαρία λέγοντας πως: αν τολμήσει κανείς και πειράξει έστω και μια τρίχα της, θα έχει να κάνει μαζί του.
Μετά, αργά την νύχτα την πήρε κρυφά και την φυγάδευσε στην Ταυρίδα για να την φυλάει εκεί ο βασιλιάς των Σκυθών. Λέγεται μάλιστα πως ο Αχιλλέας έκανε μαζί της ένα παιδί, τον Πύρρον. Ακόμη,  πηγές άλλες μας πληροφορούν όπως αναφέρει ο Σταγειρίτης στην Ωγυγία του, πως η Ιφιγένεια ήταν κόρη του Θησέα από την Ελένη.  Αναφέρεται επίσης, πως ήταν κόρη του Αγαμέμνονα αλλά από την Χρυσηίδα όπως και ο Χρήσης που λέγεται πως ήταν αδερφός της. Και πως μετά την άλωση της Τροίας περιπλανώμενοι,  ο μεν Χρύσης πέθανε στην Χρυσούπολη της Χαλκιδώνας  την δε Ιφιγένεια άρπαξαν οι Σκύθες και την έκαναν Ιέρεια της Αρτέμιδος στην Ταυρίδα.

Άς επανέλθουμε όμως  στον Αγαμέμνονα,  ο οποίος μετά την θυσία της ελάφου που έβαλε η Θεά Άρτεμις στον βωμό αντί της Ιφιγένειας, κατάφερε να εξιλεωθεί για την πράξη του και έτσι φύσηξε ούριος άνεμος που βοήθησε επιτέλους τον Ελληνικό στόλο να αποπλεύσει από την Αυλίδα με προορισμό το Ίλιον.

Ο Παυσανίας, στα Βοιωτικά, αναφέρει για την συνήθεια των κατοίκων της Αυλίδος να θυσιάζουν σε ανάμνηση του γεγονότος,  της ξαφνικής πνοής του ανέμου που βοήθησε την πλεύση των Αχαιών, με αποτέλεσμα να αρχίσει να θυσιάζει ο καθείς ότι είχε, χωρίς διάκριση αρσενικού ή θυληκού σφάγιου. Από τότε επικράτησε στην Αυλίδα, να θεωρούνται όλα τα σφάγια κατάλληλα. Ο περιηγητής, επίσης κάνει αναφορά για  το ξύλο από το πλατάνι που αναφέρει ο Όμηρος, το οποίο βρίσκεται στον ναό, και επίσης για μια πηγή που υπάρχει κοντά στο πλατάνι αλλά και για ένα μέρος από χαλκό που αποτελούσε την είσοδο της σκηνής του Αγαμέμνονα:
«…πλατάνου δέ, ς κα μηρος ν λιάδι ποιήσατο μνήμην, τ τι το ξύλου περιν φυλάσσουσινν τ να. λέγεται δ ς ν Αλίδι πνεμα τος λλησιν οκ γίνετο πίφορον, φανέντος δ ξαίφνηςνέμου σφίσιν ορίου θύειν τ ρτέμιδι  τι καστος εχε, θήλεά τε ερεα κα ρσενα μοίως: καπ' κείνου διαμεμένηκεν ν Αλίδι πάντα τ ερεα εναι δόκιμα. δείκνυται δ κα  πηγή, παρ' ν πλάτανος πεφύκει, κα π λόφου πλησίον τς γαμέμνονος σκηνς οδς χαλκος…»

Περί του μακροχρόνιου πολέμου εκεί δεν θα αναφερθούμε επί του παρόντος, παρά μονάχα πως: αφού μετά δέκα χρόνια επέτυχαν την άλωση της πόλης επέστρεψαν στην Ελλάδα. Να σημειώσουμε όμως εδώ τα εξής γεγονότα που συνέβησαν πριν την αναχώρηση.
Ο Αίας ο του Οϊλέως ή Λοκρός ή Αίας ο μικρός ή Μείων επειδή ήταν πιο μικρός από τον άλλο Αίαντα τον Ταλαμώνιο, μετά την άλωση της Τροίας μπήκε με αιματοβαμμένα ακόμη τα χέρια του στον ναό της Αθηνάς, όπου βρισκόταν η Ιέρεια της θεάς, κόρη του Πριάμου η Κασσάνδρα με την εικόνα της Θεάς στα χέρια της. Ο Αίας έσυρε την Κασσάνδρα έξω από τον ναό και τότε ο Οδυσσέας τον κατηγόρησε πως την είχε βιάσει μέσα στον ναό, κάτι που έβγαλε ως συμπέρασμα από τον τρόμο που είχε ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της η Ιέρεια της Θεάς.

Την Κασσάνδρα την πήρε ο Αγαμέμνων ως λάφυρο, αλλά ο στρατός ήταν εξοργισμένος με τον Αίαντα. Πριν ξεκινήσουν για την επιστροφή,  ο Κάλχας είπε πως:  η οργή της Θεάς Αθηνάς για την Ιέρειά της επέβαλε εξιλέωση και τότε ο Οδυσσέας πρότεινε να λιθοβοληθεί ο Αίας. Όμως εκείνος κατέφυγε στον Ναό ικέτης και ορκίστηκε πως δεν αληθεύει τίποτε από αυτά που ισχυρίστηκε ο Οδυσσέας και την αλήθεια των λόγων του επιβεβαίωσε και η Κασσάνδρα. Όμως η προφητεία του Κάλχα έπρεπε να ληφθεί υπ' όψιν. Τότε ήταν που διαφώνησε ο Αγαμέμνων με τον Μενέλαο,  ο οποίος ήθελε να φύγει χωρίς να γίνει η θυσία της εξιλέωσης. Έτσι ο Αγαμέμνων έμεινε στην Τροία για την θυσία και  ο Μενέλαος με τους υπόλοιπους Έλληνες και τον Οδυσσέα έφυγαν και πήγαν στην Τένεδο όπου και πάλι μια φιλονικία ανάμεσα στον Μενέλαο και τον Οδυσσέα χώρισε και αυτούς και ο μεν Μενέλαος με τους Νέστωρα και Διομήδη επέστρεψαν στην πατρίδα,  ο δε Οδυσσέας γύρισε πίσω στον Αγαμέμνονα.


Και αφού ο Αρχιστράτηγος έκανε,  όπως ο Κάλχας του είχε υποδείξει, την θυσία-εξιλέωση, αναχώρησε για τις Μυκήνες με την Κασσάνδρα ως λάφυρο της πτώσης του Ιλίου. Όταν έφθασε στις Μυκήνες μέγας νικητής και τροπαιούχος, έστησαν τρανή γιορτή για τα επινίκια. Και ενώ ετοιμαζόταν ο Αγαμέμνων για το συμπόσιο έδωσε η Κλυταιμνήστρα σ' αυτόν ένα χιτώνα άνευ χειριδίων και τραχηλίδος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σταγειρίτης ( Ωγυγίας  μέρος Στ΄, Περί ηρώων της Ελλάδος , βίβλος  Στ΄,  κεφ. Α΄). Και έτσι καθώς μπλέχτηκε μέσα στο ύφασμα ο Αγαμέμνων και απεγνωσμένα προσπαθούσε να ελευθερωθεί απ' αυτό, τον κτύπησε η Κλυταιμνήστρα με τον πέλεκυ  και στην συνέχεια ο Αίγισθος με το ξίφος.
 «…Μυκηνν δ ν τος ρειπίοις κρήνη τέ στι καλουμένη Περσεία κα τρέως κα τν παίδωνπόγαια οκοδομήματα, νθα ο θησαυροί σφισι τν χρημάτων σαν. τάφος δ στι μν τρέως, εσ δ κασους σν γαμέμνονι πανήκοντας ξ λίου δειπνίσας κατεφόνευσεν Αγισθος…» (Παυσανίου Κορινθιακά, κεφ.16,παραγρ.6) Μας εξιστορεί και ο Παυσανίας, σχετικά για τον θάνατο του Αγαμέμνονος.

Έτσι πέθανε άδοξα ο Αγαμέμνων τον οποίο ο λαός των Μυκηνών τιμούσε έχοντας στήσει αγάλματά του σε πολλά μέρη. Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης λέει συγκεκριμένα γι' αυτόν:
" Ήτον δε μεγαλόσωμος, ωραίος,λευκός,ευπώγων,ευρυμέτωπος, μελανόθριξ, ευσχήμων, ευπαίδευτος και Θεοίς όμοιος. Όθεν ο Πρίαμος ιδών αυτόν από του πύργου ηρώτησεν: 
" Όστις όδ' έστιν Αχαιός ανήρ ηϋς τε μέγας τε.
Καλόν δ' ούτω εγών ούπω ίδον οφθαλμοίσιν.
Ούδ' ούτω γεραρόν, Βασιλήϊ γαρ ανδρί έοικε.
Η δε Ελένη απεκρίθη:
Ούτος γ' Ατρείδης ευρυκρείων Αγαμέμνων,
αμφότερον βασιλεύς τ' αγαθός, κρατερός τ' αιχμητής." ( Ωγυγίας  μέρος Στ΄, Περί ηρώων της Ελλάδος , βίβλος  Στ΄,  κεφ. Α΄)



Χάθηκε ο Μέγας Αρχιστράτηγος των Ελλήνων, ο Βασιλιάς των πολύχρυσων Μυκηνών , ο Αγαμέμνων,  ο πορθητής του Ιλίου!!!  Άδοξα θα έλεγε κανείς, αφού σε κανένα πεδίο μάχης δεν έπεσε αλλά δυστυχώς αποδέκτης και αυτός της κατάρας των Τανταλιδών,  έμελε να πάει από χέρι δικού του ανθρώπου, από το αίμα του,  τον γιό του αδερφού του Θυέστη, τον Αίγισθο!  Στην ουσία μετά τον θάνατο του Αγαμέμνονος οι Ατρείδες χάνουν την αίγλη και δύναμή τους και η χρυσή λάμψη των Μυκηνών αρχίζει να ξεθωριάζει... Όμως λίγο πριν σβήσει οριστικά αυτή η λάμψη και οι ίδιες οι Μυκήνες,  κάποια γεγονότα ακόμη είναι να συμβούν,  με τους απογόνους του Μεγάλου Βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου