Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι

-"Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι." -
-"Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται"
- "Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!"

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ



Όπως δεν ξέχασε την εξαπάτηση του Λαομέδοντος ο Ηρακλής, το ίδιο δεν ξέχασε και εκείνη του Αυγείου, όπου κατά τον πέμπτο του άθλο είχε υποσχεθεί ο βασιλιάς της Ήλιδος στον Ηρακλή, αντίδωρο για το κατόρθωμα που υποσχέθηκε στον Αυγεία. Το ένα δέκατο των κοπαδιών του,  ήταν η συμφωνία που δεν τήρησε ο βασιλιάς,  όταν έμαθε πως ο άθλος αυτός ήταν επιβεβλημένος από τον Ευρυσθέα στον Ηρακλή. Ο γιός του Δία όμως του υποσχέθηκε πως θα επιστρέψει μια μέρα να τον τιμωρήσει για την αθέτηση της συμφωνίας του.

 Όταν λοιπόν έμαθε ο Αυγείας πως ο Ηρακλής είχε ετοιμάσει στρατό από γενναίους Αρκάδες και κατευθυνόταν εναντίον του, όρισε ως στρατηγούς των Ηλείων τον Εύρυτο και τον Κτέατο. Αυτοί ήταν ενωμένοι σε ένα σώμα και ξεπερνούσαν σε δύναμη όλους τους ανθρώπους. Ήταν παιδιά της Μολιόνης και του Άκτορος  ή ίσως και του Ποσειδώνα όπως λέγεται από κάποιους. . Ο Άκτωρ ήταν αδερφός του Αυγείου. Ο Εύρυτος και ο Κτέατος  ήταν δίδυμοι και  μάλλον γι’ αυτό και τους αναφέρουν ως ένα σώμα.

Όμως κατά την διάρκεια της εκστρατείας ο Ηρακλής αρρώστησε και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει με τους γιούς της Μολιόνης. Λέγεται πως στην πάλη κατά την οποία είχε προσκληθεί από τους Εύρυτο και Κτέατο ο Ηρακλής νικήθηκε. Εξ’ ου και το περίφημο « ουδ’  Ηρακλής προς δύο» !!!Τότε λοιπόν βρήκαν ευκαιρία οι Μολιονίδες ( οι γιοί της Μολιόνης Εύρυτος και Κτέατος) και σκότωσαν πολλούς από τους άνδρες του Ηρακλή.

«…Φενεατν δ κ τς κροπόλεως καταβαίνοντι στι μν στάδιον, στι δ π λόφου μνμα φικλέους δελφο τερακλέους κα ολάου πατρός. όλαον μν δ τ πολλρακλε συγκάμνειν λέγουσιν λληνες: φικλς δ  ολάου πατήρ, νίκα μαχέσατο ρακλς πρς λείους τε κα Αγέαν τν προτέραν μάχην, τότε π τν παίδων τρώθη τν κτορος, καλ                                                                                                                       ουμένων δ π Μολίνης τς μητρός. κα δη κάμνοντα κομίζουσιν ο προσήκοντες ς Φενεόν: νταθα νρ Φενεάτης ατν Βουφάγος κα  τοΒουφάγου γυν Πρώμνη περιεπόν τε ε κα ποθανόντα κ τοτραύματος θαψαν.φικλε μν δ κα ς τόδε τι ναγίζουσιν ς ρωι…»( Παυσανίου Αρκαδικά, κεφ. 14, παραγρ. 9-10)

Μετά από αυτό ο Ηρακλής έφυγε, αλλά κατά την διάρκεια της τρίτης εορτής των Ισθμίων, που οι Μολιονίδες είχαν σταλεί ως εκπρόσωποι των Ηλείων για να λάβουν μέρος στις θυσίες, ο Ηρακλής τους έστησε ενέδρα και τους σκότωσε στις Κλεωνές της Αργολίδας. «…ν Κλεωνας δ τοτό στι τ ερν κα μνμα Ερύτου καΚτεάτου: θεωρος γρ ξ λιδος ς τν γνα όντας τν σθμίων ατος νταθα ρακλς κατετόξευσεν, γκλημα ποιούμενος τι ο πρς Αγείαν πολεμοντι ντετάχθησαν…» ( Παυσανίου Κορινθιακά,κεφ.15,παραγρ.1)

Μετά από τον θάνατο των Μολιονιδών ο Ηρακλής επιτέθηκε κατά της Ηλείας την οποία και κυρίευσε. Στην μάχη σκότωσε τον Αυγεία και τα παιδιά του,  εκτός του Φυλέα ο οποίος και τον είχε υποστηρίξει κατά την εκτέλεση του πέμπτου του άθλου, όταν επιβεβαίωσε μπροστά στο δικαστήριο την υπόσχεση που είχε δώσει ο πατέρας του Αυγείας προς τον Ηρακλή.  Από τότε ο Αυγείας τον είχε εξορίσει. Ο Ηρακλής λοιπόν επανέφερε τον Φυλέα και τον κατέστησε βασιλιά της Ήλιδας. Τότε μάλιστα ήταν που ο Ηρακλής καθιέρωσε τους Ολυμπιακούς αγώνες με έπαθλο τον Κότινο, το στεφάνι από κλαδιά αγριελιάς. 

«…ἐπ δ τ τέρ στήλ πεποιημένος στν άσιος ππου τε χόμενος κα κλάδον ν τ δεξι φέρων φοίνικος: νικσαι δ ππ φασν ν λυμπί τν άσιον, τε ρακλς θετο  Θηβαος τ λύμπια.ν μν δ λυμπί κοτίνου τ νικντι δίδοσθαι στέφανον κα ν Δελφος δάφνης…»( Παυσανίου Αρκαδικά,κεφ.48, παραγρ.1-2)

Το στεφάνι αυτό ήταν εκείνο που  έφτιαξε όταν είχε ζητήσει από τον Άτλαντα να πάρει για λίγο στους ώμους του την ουράνια σφαίρα, κατά την επίτευξη του άθλου για τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, όπου στο κεφάλαιο εκείνο έχουμε αναφερθεί σχετικά. Ακόμη έφτιαξε βωμό προς τιμή του Πέλοπος αλλά  έχτισε και  έξη ακόμη ναούς,  προς τιμή των Δώδεκα Θεών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου