Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι

-"Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι." -
-"Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται"
- "Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!"

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ. &. ΝΑΟΙ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ


ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ


Ένα από τα σύμβολα του Ασκληπιού ήταν ο όφις. Το φίδι που ακόμη και σήμερα αποτελεί το χαρακτηριστικό σύμβολο της ιατρικής και φαρμακευτικής, είναι ίσως το πλέον αντιπροσωπευτικό μεταξύ των συμβόλων του θεού Ασκληπιού.
Λέγεται λοιπόν πως ο Ασκληπιός έφθασε κάποτε, στους τόπους λατρείας του μεταμορφωμένος σε φίδι. Συγκεκριμένα διαβάζουμε στον Παυσανία: (στην περιγραφή του ιερού του Ασκληπιού στην Σικυώνα),
«…εισελθούσι δε ο θεός εστιν, ουκ έχων γένεια, χρυσού και ελέφαντος, Καλάμιδος δε έργον. Έχει δε και σκήτρον και επί της ετέρας χειρός πίτυος καρπόν της ημέρου. Φασί δε σφισιν εξ’ Επιδαύρου κομισθήναι τον θεόν επί ζύγους ημιόνων δράκοντι εικασμένον…»( Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις «Κορινθιακά», κεφ.10, παράγραφος 3).
Όμως με την μορφή του φιδιού συναντάμε τον θεό Ασκληπιό και  σε δυο περιπτώσεις θεραπείας στην Επίδαυρο. Σε ένα ίαμα λοιπόν διαβάζουμε πως κάποιος ασθενής με ένα κοκήθες έλκος στο πόδι, «με τον του ποδός δάκτυλον υπό του αγρίου έλκεος»μεταφέρθηκε στο άβατο και περίμενε. «Ύπνου δε νιν λαβόντος εν τούτω, δράκων εκ του άβατου εξελθών, τον δάκτυλο ιάσατο ται γλώσσαι και τούτο ποιήσας εις το άβατον ανεχώρησε πάλιν»,( Εκεί και ενώ κοιμήθηκε, εμφανίστηκε από το άβατο να έρχεται ένα φίδι που πλησίασε στο πόδι του και έγλυψε το μέρος εκείνο στο οποίο βρισκόταν το έλκος, στην συνέχεια δε αποτραβήχτηκε πάλι στο άβατο. Μετά από αυτό ο ασθενής έγινε καλά).
Σ' ένα άλλο ίαμα σχετικό με τη θεραπεία της στειρότητας διαβάζουμε:
«Ανδρομέ-[δα] εκ Κεθυ αυτά περί παίδων
εγκαθεύδ[ουσα] [εδό-]κει εν τω ύπνω δράκων επί
της γαστ[ρός],.. Παίδες οι εγένοντο πέντε...». (Η Ανδρομέδα από τα Κύθηρα .... μισό-ναρκωμένη, για να αποκτήσει τέκνα» (ξάπλωσε κι αυτή μπροστά απ' το άβατο) «είδε στον ύπνο της, πως το φίδι (βγήκε απ' το άβατο) και τυλίχτηκε στην κοιλιά της».... "γέννησε πέντε τέκνα" [ίαμα 38].
Μια ερμηνεία επίσης που δίνεται για τον Ασκληπιό και που φαίνεται άμεσα η σχέση του με τον όφη είναι η ακόλουθη. Το Ασκλ- παράγεται από την λέξη ασκάλαβο που σημαίνει φίδι, σαύρα, ερπετό. Το –ήπιος είναι κατά τον Πλούταρχο το δεύτερο συνθετικό και φυσικά σημαίνει ότι η λέξη ήπιος εννοεί, δηλαδή ο ήρεμος, ο πράος. Αυτή λοιπόν η λεκτική παραγωγή δίνει ως αποτέλεσμα «ο όφις που θεραπεύει, καταπραΰνει».
Να δούμε όμως και την σημασία της λέξεως όφις. Προέρχεται από το θέμα του οπ- του ρήματος οράω-ορώ= βλέπω. Μέλλων ενεργητικός όπ-σομαι-όψομαι, Μέλλον παθητικός οπ-θήσομαι-οφθήσομαι, Αόριστος παθητικός ώφ-θην. Ο όφις που οπ-τάζει (βλέπει) από την οπ-ή του, είναι ο προ-ορός, ο φύλακας, ο φρουρός, ο θύρα-ωρός. Είναι πολύ παλαιές οι παραδόσεις που σχετίζονται με την φύλαξη του σπιτιού, του ναού και άλλων μερών ανθρώπινης οίκησης, από το φίδι. Ο Οικουρός όφις (απεικόνιση του Ερεχθέως) φυλά την πόλη της Αθήνας, ο Σωσίπολις την Ολυμπία, οι θεές των όφεων τα ανάκτορα της Κνωσού.
Όμως και η κίνηση του όφεως, αυτή η ελικοειδής κίνηση θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να κωδικοποιεί την ίδια την ενέργεια της δημιουργίας, την κίνηση των μορίων που δομούν τις μορφές. Με άλλα λόγια η κλίμακα του γνωστού DNA που πιθανώς μορφοποιείται στο κουλούριασμα του όφεως πάνω στην ράβδο. Αυτή η δύναμη είναι πανομοιότυπη με την ενέργεια που κατέρχεται και δίνει ψυχή ζώσα στον μορφοποιημένο πλέον κόσμο!!! Είναι η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια της χθόνας που την «αγκαλιάζει» ασφυκτικά καθώς της παρέχει την ανάσα της ζωής!!!
Το ίδιο και στο ανθρώπινο σώμα η ενέργεια αυτή διαπερνά την σπονδυλική στήλη και καταλήγει στον εγκέφαλο, στο «κέντρο ελέγχου», των ανθρωπίνων λειτουργιών. Αυτή η ενεργειακή πορεία μέσω της σπονδυλικής στήλης, μοιάζει με την μορφή του όφεως αλλά συνάμα αλληλοσυνδέεται και με αυτή την ενεργειακής γήινης κίνησης των τελουριακών, ηλεκτρομαγνητικών ρευμάτων.  
Ένα εξ’ ίσου σημαντικό σημείο για τους όφεις είναι η συνεχής ανανέωση του δέρματός τους, σύμβολο της αθανασίας, της αναγέννησης. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το δέρμα που έβγαζαν τα φίδια, το φιδοπουκάμισο δηλαδή,  γήρας. 
Για την ράβδο ο συνήθης αποσυμβολισμός φαίνεται να δείχνει κάτι πολύ απλό, όπως το ότι επειδή ο Θεός της Ιατρικής εκαλείτο  σε διάφορα σημεία της ελλαδικής, οδοιπορών λογικό είναι να χρησιμοποιούσε την ράβδο εν είδη βακτηρίας.
«…Έπειτα η ράβδος, πιθανώς διότι εκαλείτο από τόπου εις τόπον και έπρεπε να σπεύδει στηριζόμενος εις αυτήν κατά τας οδοιπορίας του, δια να φέρει παντού την αρωγήν του…» ( Εγκυκλοπαιδικό λεξικό του «Ηλίου», Ιωάννου Δ. Πασσά).
Θα μπορούσε όμως να παριστά την σύνδεση μεταξύ Θεού και ανθρώπου, την  γνώση της θεραπείας μέσω της φυσικής απόρροιας της κοσμογονικής ένωσης, αλληλεξάρτησης των όντων με τον Σύμπαντα Κόσμο, την ίδια την Δημιουργία! Άμεσα συνδεδεμένης με το σύμβολο του όφεως, εξ’ ού και η συμβολική απεικόνιση εν είδη συμπλέγματος. Έτσι μπορεί να δει κανείς ξεκάθαρα την εννοιολογία που δίνει ο Όμηρος στον Παίωνα όπως πιο πάνω αναφέρθηκε :   … το καθαρό και υγιές μέρος του αέρα και ως φυσικό επόμενο κάθε τι που σταματά την νόσο ή τα μέρη εκείνα που έχουν καταστραφεί εξ’ αυτής και αποκαθιστά την υγεία και την καλή κατάσταση του σώματος. Ή ακόμη την δύναμη την φυσική και ενέργεια που λειτουργεί προς την κατεύθυνση αυτή με άλλα λόγια την ιατρική τέχνη. Απόλυτα λοιπόν μπορούμε να αντιληφθούμε  την υιοθέτηση του συμβόλου ως χαρακτηριστικό της ιατρικής τέχνης και των ιατρών, έως και σήμερα!
 « Έπειτα το κύπελλον ή η κύαθος, όπου προσέφερε τα ρευστά μέσα της θεραπείας και ο κύων, ασφαλώς από του κυνός, ο οποίος τον εφρούρησε νήπιο επί του Τιτθίου όρους. Σύνηθες θύμα επί του βωμού του, ο αλέκτωρ ως άγρυπνος και δυνατός και πάντοτε ακριβής.»

ΝΑΟΙ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ

Τον Ασκληπιό τον τίμησαν και λάτρεψαν, οι πρόγονοί μας, όπως πραγματικά άξιζε σ’ έναν Θεό! Του έκτισαν ναούς και διάφορα άλλα Ιερά και γιόρταζαν και ιδιαίτερη εορτή προς τιμή του στην Επίδαυρο, όπου θεωρείται η πατρίδα του αλλά και κυρίως επειδή ήταν εκεί το πλέον ονομαστό και περίλαμπρο Ασκληπιείο και Ιερό του. Τα σύμβολα στα Ιερά των Ασκληπιείων ήταν οι όφεις, οι αλέκτωρες οι αίγες και οι γλαύκες. Τα προς θυσία ζώα που προτιμούνταν ήταν τα πρόβατα, οι ταύροι, οι χοίροι. 
Ασκληπιείο και θέατρο στην αρχαία Πέργαμο
 Όπως ήταν φυσικό η Επίδαυρος αποτέλεσε τον πρώτο τόπο λατρείας του Ασκληπιού και μετά αυτή έφθασε και στην Αθήνα. Μάλιστα για την μεταφορά της λατρείας του στην Πέργαμο λέγεται πως προήλθε από κάποιον Αρχία. Αυτός ήταν απ’ την Πέργαμο και είχε πληγωθεί κατά την διάρκεια ενός κυνηγιού, έτσι ήρθε στην Επίδαυρο. Μετά την ίασή του μετέφερε στην πατρίδα του την λατρεία του Ασκληπιού και από εκεί την παρέλαβαν και οι κάτοικοι της Σμύρνης αλλά και πολλοί ακόμη.
Για την μεταφορά της λατρείας του θεού της ιατρικής στην Ρώμη υπάρχει μια ιστορία που λέει τα εξής: (διαβάζουμε από την «Ωγυγία» του Σταγειρίτου, «Περί Ιατρών» κεφ. Θ’ Περί Παίωνος και Ασκληπιού), «Οι δε Ρωμαίοι θλιβόμενοι υπό νόσου, έπεμψαν πρεσβείαν εις την Επίδαυρον, και εζήτησαν τον Ασκληπιόν. Οι δε Ιερείς έδωκαν προς αυτούς όφιν τινά ήμερον. Επειδή ενόμιζαν αυτόν και τοιούτον, και μάλιστα έλεγον, ότι εγεννήθη ως όφις. Ότε δε ήλθον πλησίον της Ρώμης, έφυγεν ο όφις κατά τύχην και εκρύβη, όθεν νομίσαντες, ότι εκεί αγαπά να κατοικήση ο Θεός, έκτισαν Ναόν αυτού. Οι ασθενείς εκοιμώντο την νύκτα εν τω ναώ αυτού, ίνα θεραπευθώσι, θυσιάζοντες και ευχόμενοι». 
Για τα αγάλματα που στόλιζαν τους ναούς του Θεού της Ιατρικής, έχουμε αφηγήσεις που μας παρουσιάζουν έναν Θεό μειλίχιο, ήπιο, ευσεβή στην όψη, μερικές φορές «ρεμβάζοντα» και άλλες πάλι «βυθισμένο σε σκέψεις»… Αλλά το πιο αξιοθαύμαστο και πελωρίων διαστάσεων ήταν εκείνο που βρισκόταν στην Επίδαυρο, στο Ασκληπιείο, αφού το Ιερό του Θεού στην Επίδαυρο αποτελούσε το σπουδαιότερο απ’ όλα τα ιερά όπου λατρευόταν ο Θεός της Ιατρικής Ασκληπιός! Ότι ήσαν οι Δελφοί για τον Απόλλωνα ήταν η Επίδαυρος για τον Ασκληπιό. Αξίζει να δούμε την περιγραφή που δίνει ο Παυσανίας (2ος αι. μ. Χ.), για το άγαλμα αυτό:
«…του δε Ασκληπιού το άγαλμα μεγέθει μεν του Αθήνησιν Ολυμπίου Διός ήμισυ αποδεί, πεποίηται δε ελέφαντος και χρυσού. Μηνύει δε επίγραμμα τον ειργασμένον είναι Θρασυμήδην Αριγνώτου Πάριον. Κάθηται δε επί θρόνου βακτηρίαν κρατών, την δε εταίραν των χειρών υπέρ κεφαλής έχει του δράκοντος, και οι και κύων παρακατακείμενος πεποίηται, τω θρόνω δε ηρώων επειργασμένα Αργείων εστιν έργα, Βελλεροφόντου το ες την Χίμαιραν και Περσεύς αφελών την Μεδούσης κεφαλήν…» ( Παυσανίας «Κορινθιακά» κεφ. 27, παραγρ. 2).
Δηλαδή: Το άγαλμα του Ασκληπιού είναι σε μέγεθος το μισό από του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα και είναι κατασκευασμένο από ελεφαντόδοντο και χρυσό. Η επιγραφή μαρτυρεί πως το κατασκεύασε ο Θρασυμήδης από την Πάρο, γιός του Αριγνώτου. Ο Θεός κάθεται σε θρόνο κρατώντας ράβδο και το άλλο χέρι είναι ακουμπισμένο πάνω στο κεφάλι ενός φιδιού. Δίπλα στα πόδια του είναι ξαπλωμένος ένας σκύλος. Στον θρόνο υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις από τους άθλους των Αργείων ηρώων, όπως του Βελλεροφόντη με την Χίμαιρα και του Περσέα να αποκεφαλίζει την Μέδουσα.
«Τα αγάλματα της λατρείας του θαυμασίως συνήθως επεξειργασμένα και εκ χρυσού και ελεφαντοστού ως επί το πλείστον, τον παρείστων καθήμενον επί θρόνου με τον όφιν τρώγοντα ή πίνοντα. Ούτω παρίστατο εν Τρίκκη, Επιδαύρω ( έργο του Θρασυμήδους, Παυσανίας «Κορινθιακά» κεφ. 27, παραγρ. 2), αλλά και εν Κώ. Άλλαι παραστάσεις τον εμφανίζουν εις στάσιν φυσική, ρεμβάζοντα ή βυθισμένο σε σκέψεις. Συνήθως τρέφει γενειάδα και το πρόσωπό του ενθυμίζει την μορφή του Διός απολύτως όμως ήρεμον με την έκφραση της απλής καλοσύνης αντί της αυστηράς μεγαλοπρεπείας εκείνου. Απλή επίσης είναι και η περιβολή του με τον μανδύα των φιλοσόφων και ενίοτε με κεφαλόδεσμο. Υπάρχουν και αγάλματά του με νεανικότατο πρόσωπον, φυσικά χωρίς την γενειάδα, όπως παρουσιάζεται στο ιερό της Σικυώνος.» ( Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό του «Ηλίου», Ιωαν. Δ. Πασσά).
Από τον Στοβαίο πληροφορούμαστε πως ο Ασκληπιός είχε συγγράψει τα έργα  Περί Σωμάτων κατασκευής, Περί Νόσων, Περί Φαρμακείων, Περί Οφθαλμειών και Περί Γυναικών. Ακόμη στον Ασκληπιό αποδίδονται και τα συγγράμματα Περί Τραυμάτων Κεφαλής, περί Αιμορροϊδων, Περί Συριγγίων, Περί Οστέων φύσεως, Περί χυμών, Περί κράσεως και το Εγχειρίδιο της Ιατρικής το αναφερόμενο ως Ιητήρος Εγχειρίδιον.
Ενώ από τον Πλίνιο δίνεται η πληροφορία πως ο μέγας Ιατρός Ιπποκράτης, είχε λάβει τις τεράστιες γνώσεις του περί της Ιατρικής από τα συγγράμματα αυτά του Ασκληπιού. Άλλωστε μέσα από τον Ιερό όρκο της Ιατρικής, που ο Ιπποκράτης θέσπισε, βλέπουμε την αναγνώριση της γνώσης της επιστήμης του, προς τον Ασκληπιό και φυσικά προς τον πατέρα αυτού τον Απόλλωνα.
«… Όμνυμοι Απόλλωνα Ιητρόν και Ασκληπιόν, αγνώς και οσίως διατηρήσω βίον τον εμόν και τέχνην την εμήν…» ( Ιπποκράτης, «Περί Ιατρικής») .

1 σχόλιο: