Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι

-"Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι." -
-"Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται"
- "Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!"

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

ΜΑΤΡΙΞ..ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΓΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Η εικόνα ίσως περιέχει: νύχταΑΥΤΗ Η ΓΝΩΣΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟΝ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟΝ ΕΚΚΙΝΗΣΕΩΣ ΔΙΑ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ.

Αρχαίοι Έλληνες Θεοί και Θεές, όταν ο μύθος συναντά τη συμπαντικότητα.


Σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς που άνθισαν στην Γη, παρατηρούμε την εμφάνιση ‘’οντοτήτων’’ που σύμφωνα με την Αρχαία αντίληψη κατέβηκαν από τους Ουρανούς…
Οι άνθρωποι στην αρχή παρατηρώντας αυτά τα ανθρωποειδή πλάσματα να πραγματοποιούν ‘’καταστάσεις’’ που η ανθρώπινη λογική δε μπορούσε να εξηγήσει άρχισαν να αναρωτιούνται από πού έχουν έρθει (;)
Η γνώση των ορίων του ουρανού εκείνη την εποχή ήταν περιορισμένη. Μετά την εμφάνιση των οντοτήτων αυτών άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει και κάτι άλλο πίσω από αυτό που μπορούσαν να δουν. Έτσι λοιπόν στο είδος που είχε αφιχθεί από τους ουρανούς έδωσαν την ονομασία «θεοί».
Οι πρώτες θεότητες που ήρθαν στην Γη απλώς εμφανίστηκαν. Αρκετές από αυτές ανακατεύτηκαν με τους ανθρώπους του πλανήτη Γη και άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Έτσι άρχισαν να γεννιόνται οι ημίθεοι. Σήμερα αυτές τις ‘’θεότητες’’ οι περισσότεροι ερευνητές τις ονομάζουν «εξωγήινες» οντότητες.
Πλάσματα του σύμπαντος που ανήκουν σε έναν άλλο πλανήτη, σε ένα άλλο αστρικό σύστημα του γαλαξία μας. Οι λόγοι που αυτές οι οντότητες-θεότητες κατέβηκαν στην Γη ήταν αφενός για να επεξεργαστούν δικά τους ενεργειακά κομμάτια ώστε να μπορέσουν να εξελιχθούν σε μία ανώτερη διάσταση, αφετέρου για να διδάξουν τους ανθρώπους διάφορες τέχνες και αρχαία επιτεύγματα συμβάλλοντας έτσι στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.
Σήμερα οι περισσότερες από αυτές τις οντότητες βρίσκονται σε ανώτερη διάσταση και αρκετές από αυτές συνεχίζουν την διδαχή σε χαρισματικές ανθρώπινες οντότητες που επιλέχτηκαν (και ονομάζουμε επαφικούς), με έναν διαφορετικό τρόπο όμως, πιο εξελιγμένο.
Όπως…. προσφέροντας τον σπόρο της έμπνευσης σε επιτεύγματα όπου κατά καιρούς εμφανίζονται στις μέρες μας ως ανακαλύψεις επάνω στη γη. (Έρευνα: INTERGALACTIC FEDERATION OF LIGHT.)UFO’s & ALIENS TRUTH (Greek community)

ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (ΒΙΝΤΕΟ)

Όλο αυτόν τον καιρό ακούω και διαβάζω τις απίστευτες θεωρίες για το τύμβο της Αμφίπολης και απορώ γι αυτά που ακούω από δήθεν ειδικούς.  Φίλος  από την Πάτρα μου έστειλε απόσπασμα από μιά εκπληκτική μελέτη, Έλληνα αρχαιολόγου, που προσωρινά κρατάει την ανωνυμία του, και η οποία δημοσιεύτηκε στο τοπικό τύπο. Την διάβασα και έμεινα έκπληκτος από την τεκμηρίωση. 

Ισχυρίζεται ο εν λόγω ιστορικός ερευνητής με εκπληκτικά επιχειρήματα, ότι στο λόφο Καστά κρύβεται ο Μέγας Αλέξανδρος.
Αν το σκεφτούμε καλά, ένα τέτοιο μνημείο είναι αντάξιο μόνο ενός ανδρός: Του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Όλοι οι υπόλοιποι "διεκδικητές" του τάφου, δεν αξίζουν τέτοιας τιμής. Μόνο ένας. Αυτό που ενισχύει πλέον και την δική μου άποψη για την μυστική ταφή του Αλεξάνδρου είναι το εξης: 
Σε όλα τα τμήματα υπάρχει άμμος. Αυτή δεν έχει πέσει λόγω πτώσεων της οροφής. Φαίνεται λοιπόν ότι κάποιοι, αφού έφτιαξαν το ναϊκό μνημείο, και εφ'όσον δεν ηθελαν να φαίνεται ότι ήταν του Αλεξάνδρου, γέμισαν τους θαλάμους με άμμο. Έτσι λοιπόν η πρόσβαση στο χώρο ήταν αδύνατη. 
Θεωρώ ότι η πανέξυπνη Ολυμπιάδα δεν θα άφηνε τον τάφο του γιού της προσπελάσιμο στους εχθρούς του. 
Φρόντισε λοιπόν να τον κάνει αδιαπέραστο. Άρα ο τάφος του θα υπάρχει σε κάποιο υπόγειο, σε αναλογία με αυτή των φαραώ, τις "θήκες" όπως τις αναφέρει και ο Ηρόδοτος. 

Σαν μηχανικός αυτό που βλέπω είναι το εξής: 
Κατασκευάσαν τον περίβολο για να μην βλέπει κανείς τι έργο γίνεται μέσα. Δεν μπορώ να βρω άλλο λόγο. Αφού λοιπόν εξασφάλισαν ότι δεν θα ξέρει κανείς τι γίνεται από μέσα, κατασκεύασαν το ναό και τον κρυφό τάφο του Αλεξάνδρου. 
Αφού τον έθαψαν, σκέπασαν τον ναϊκό μνημείο με χώματα. Ο λόφος Καστά είναι 100% τεχνητός. Από πλευράς κατασκευής είναι στατικά αδύνατο ακόμη και σήμερα να χτίσεις οτιδήποτε μέσα σε λόφο σαν κι αυτόν. Μόνο με μετροπόντικα μπορείς. 
Άρα ο περίφημος αρχιτέκτονας Δεινοκράτης τον έχτισε σε ανοιχτό χώρο, περιφραγμένο με το ψηλό κυκλικό τείχος από Θασικό μάρμαρο και κατόπιν τον σκέπασε με χώμα από την περιοχή. 
Ο τοίχος αυτός, τέλειος κύκλος με διάμετρο 157,4μ, το οδοιπορικό στάδιο (σ.σ. που χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά οι Μακεδόνες και ενισχύει τα μέγιστα, ότι είναι μακεδονικός κι όχι ρωμαϊκός τάφος που επιμένει η Παλαγγιά) χρησίμευσε σαν τοίχος αντιστήριξης στα χώματα που έβαλαν μέσα. 
Λογικά τέτοιοι τοίχοι βαρύτητας θα έχουν και τρύπες για να φεύγουν τα νερά της βροχής.

Κάποιοι λένε- ο Βελόπουλος στην εκπομπή του στην τηλεόραση- ότι είναι αδύνατον σε κύκλο περιμέτρου 500 μέτρων να είναι το μνημείο τόσο μικρό. Υπάρχει απάντηση. Εγώ αν ήμουν Δεινοκράτης και ήθελα να κρατήσω τον τάφο μυστικό, θα έκανα ακριβώς το ίδιο. Θα έχτιζα τον τάφο σε ένα μόνο μικρό κομμάτι του περιβόλου για να τους μπερδέψω και το υπόλοιπο θα το σκέπαζα με χώμα έτσι ώστε αν θέλει κανείς να το βρει να μην μπορεί αφού θα έπρεπε να σκάψει περιμετρικά λόφο 500 μέτρων. Ο μικρός λοιπόν σχετικά τάφος (μέχρι σήμερα φυσικά) χτισμένος μέσα σε τεράστιο περίβολο 500 μέτρων, δικαιολογεί απόλυτα το μυστικό της κρυφής ταφής.

Η Ολυμπιάδα λοιπόν έχτισε κρυφά το ναό-τάφο, την εποχή της παντοδυναμίας της από το 323-321 π.Χ. 
Έτσι εξηγείται γιατί ο Αλέξανδρος παρέμενε ταριχευμένος στη Βαβυλώνα 2 σχεδόν χρόνια: Για να τελειώσει ο μυστικός του τάφος στην Αμφίπολη. Φυσικά η Ολυμπιάδα οταν ολοκληρώθηκε θα τον παρουσίασε σαν κενοτάφιο του Αλεξάνδρου. 
Όταν λοιπόν ήταν όλα έτοιμα την άνοιξη του 321 ξεκίνησε από τη Βαβυλώνα, η πομπή με το νεκρό στρατηλάτη. 
Όταν η χρυσάμαξα έφτανε στην Αίγυπτο, ο πλέον έμπιστος της Ολυμπιάδας, ο παιδικός φίλος του Αλέξανδρου, ο σατράπης της Αιγύπτου, ο Πτολεμαίος ο Σωτήρ, δήθεν έκλεψε τη λάρνακα με το λείψανο του Αλεξάνδρου, στη πραγματικότητα όμως, την παρέδωσε κρυφά στους επίσης έμπιστους στρατηγούς Κρατερό και Πολυπέρχοντα που το μετέφεραν στην Ελλάδα και αφού το παρέδωσαν στην Ολυμπιάδα, το έθαψαν στην Αμφίπολη. 
Όταν τελείωσε η μυστική ταφή θα σκέπασαν τον τάφο δημιουργώντας τον τεχνητό λόφο Καστά για να μην εγείρουν υποψίες στους αντιπάλους-διεκδικητές του θρόνου. Θα έβαλαν και τον Λέοντα στην κορυφή για να θυμίζουν σε όλους ότι ο τύμβος που δημιουργήθηκε ήταν αφιερωμένος στο λιοντάρι των μαχών, τον Μέγα Αλέξανδρο. Όλοι λοιπόν οι άνθρωποι της εποχής γνώριζαν ότι ο επιβλητικός τύμβος ήταν κάποιο κενοτάφιο του μεγάλου Στρατηλάτη. 
Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι στα σπλάχνα του υπάρχει η σορός του Μεγάλου Αλεξάνδρου!!!! 
Εξ άλλου υπήρχε χρησμός του μαντείου των Δελφών που είχε λάβει ο Αλέξανδρος, όσο ήταν εν ζωή, ότι για να συνεχίσει να υπάρχει η Μακεδονία, όταν ο ίδιος πεθάνει πρέπει να ταφεί στη Μακεδονία. Αυτό το χρησμό, η μυημένη στα Καβείρια Μυστήρια Ολυμπιάδα, αποκλείεται να τον αγνοούσε. Ήθελε να συνεχίσει να υπάρχει η Μακεδονία και ο εγγονός της, ο Αλέξανδρος ο Δ', ήταν αυτός που θα εκπλήρωνε τον χρησμό αυτό. 
Είχε όμως υπολογίσει χωρίς τον φιλόδοξο και παρανοϊκό Κάσσανδρο!!! Το ότι ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Οκταβιανός, ο Καλιγούλας και ο Καρακάλας προσκύνησαν το Σήμα στην Αλεξάνδρεια με τη σαρκοφάγο του Αλεξάνδρου, δεν αποδεικνύει με τίποτε ότι ο Αλέξανδρος θάφτηκε τελικά στην Αλεξάνδρεια. 
Αν ο Πτολεμαίος που έχτισε μεγαλόπρεπο τάφο προς τιμήν του, είπε ότι μέσα στη σαρκοφάγο είναι θαμένος ο Αλέξανδρος ποιός θα τον αμφισβητούσε; ΚΑΝΕΙΣ. Άνοιξε ποτέ κανείς την οποιαδήποτε σαρκοφάγο για να δει ποιός μπορεί να είναι μέσα; ΟΥΔΕΙΣ.
Το τρομερό όπως  που αναφέρει ο εκπληκτικός ερευνητής στην εξαιρετική ανάλυσή του, δεν είναι τα νομίσματα η τα χρυσά που πιθανά θα συνοδεύουν το μεγάλο νεκρό. Είναι η Ιλιάδα που είχε ο Αλέξανδρος πάντα μαζί του, από 10χρονο παιδί!!!  Μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους το πιθανό κολοσσιαίο εύρημα; 
ΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΣΕ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!
Και τι άλλο; ΤΙΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗπου είχε πάντα μαζί του ο Μ.Αλέξανδρος!!!
Έχετε λοιπόν διανοηθεί στο ελάχιστο, τι θα συμβεί, αν τελικά  στην Αμφίπολη, βρίσκεται τελικά ο μυστικός τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ !!!!
ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
sotirissofias.blogspot.com


 

 Κώδικας Μυστηρίων (29-09-2018):Αμφίπολη - Λυκάωνας - Κοσμοενεργειακή θεραπευτική!
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΕΤΙΝΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΖΟΝ! ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΑΜΕ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΣΜΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!ΑΚΟΜΗ ΔΩΣΑΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΑ.ΤΕΛΟΣ ΜΙΛΗΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΥΘΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΑ ΛΥΚΑΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΠΙΣΩ ΠΗΓΑΙΝΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ!

Στον Καραθεοδωρή στηρίζεται ολόκληρη η σύγχρονη Αεροδιαστημική ! ! !

Εκπληκτικές αποκαλύψεις για τον μέγιστο Έλληνα μαθηματικό του 20ού Αιώνος, Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή (1873-1950) έκανε το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου (Μάρτιος 2015) στον «Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας 89,5 FM» ο πρόεδρος του «Μουσείου Καραθεοδωρή» στην Κομοτηνή, Αθανάσιος Λιπορδέζης.
Ο μαθηματικός στο επάγγελμα, κ. Λιπορδέζης, αποκάλυψε κάτι που ξέρουν ελάχιστοι και αποσιωπά ακόμη και η υπό μπολσεβίκικη επιτήρηση Ακαδημία Αθηνών:
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Καραθεοδωρή δεν ήταν πως υπήρξε ο Δάσκαλος του Αϊνστάϊν στα Μαθηματικά και αυτός που του έλυσε τις δύσκολες εξισώσεις με τις οποίες επιβεβαιώθηκε η Γενική Θεωρία της Σχετικότητος.
Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν η «Θεωρία της Ανισότητας» στη οποία στηρίζεται ολόκληρη η σύγχρονη εποποιΐα της Αεροδιαστημικής!.. Σπεύδουμε να μεταφέρουμε επί λέξει τις αποκαλύψεις του προέδρου του «Μουσείου Καραθεοδωρή» για να μην χαθούν στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΛΙΠΟΡΔΕΖΗΣ: «Σε μια ομιλία του το 2001, εδώ στην Ελλάδα, ο διάσημος ακαδημαϊκός του Πανεπιστημίου της Βαυαρίας, καθηγητής Ronald Burlis, είχε πεί το εξής: «Υπήρξε μία αδικία που έγινε στον Καραθεοδωρή. Η «ανισότητα του Βέλφαν» εφαρμόζεται σήμερα στην Διαστημική, αλλά είναι δική του. Εμείς οι Γερμανοί, αν μας την κλέβανε θα βγαίναμε στους δρόμους. Εσείς οι Έλληνες ούτε το ξέρετε αυτό»!.. Κι αυτό ακούγεται πρώτη φορά από το ελληνικό ραδιόφωνο, τώρα που το έφερε η κουβέντα μας. Την θεωρία αυτή του Καραθεοδωρή την δημοσίευσε μετά τον θάνατό του ένας Γάλλος μαθηματικός ως δική του!.. Κι έχει αυτή η θεωρία τεράστιες εφαρμογές στην Διαστημική. Θα έπρεπε να πούμε στον καθηγητή Burlis ότι εμείς τώρα ανακαλύπτουμε τον ίδιο τον Καραθεοδωρή, πώς θα ξέρουμε για την κλεμμένη θεωρία του που χρησιμοποιεί η Διαστημική; Και συνέχισε τότε ο καθηγητής Ronald Burlis, πως ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή είναι το μεγάλο δώρο της Ελλάδος προς την Γερμανία και είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας μαθηματικός από την Αρχαιότητα, από την εποχή του Αρχιμήδη! «Σας ευχαριστούμε γι’ αυτό το δώρο σας»!..»..
ΒΑΘΙΑ ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΜΑΞ ΠΛΑΝΚ…
Προηγουμένως, ο κ. Λιπορδέζης είχε αποκαλύψει πως (εκτός από τον Αϊνστάϊν) και ο μέγας Γερμανός φυσικός Μάξ Πλανκ έγραφε επιστολές γεμάτες ευγνωμοσύνη προς τον Καραθεοδωρή γιατί του άνοιξε τα μάτια. ΙΔΟΥ μία, όπως την κατέθεσε ο κ. Λιπορδέζης, το περασμένο Σάββατο στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΛΙΠΟΡΔΕΖΗΣ: «Πρέπει να πούμε και για τον μεγάλο Μάξ Πλανκ, ο οποίος αναγόρευσε τον Καραθεοδωρή μέλος της Πρωσσικής Ακαδημίας Επιστημών. Είχε πεί ο μεγάλος Μάξ Πλάνκ κατά την αγόρευσή του όταν ο Καραθεοδωρή έγινε μέλος της Πρωσσικής Ακαδημίας: «Εσείς, κύριε Καραθεοδωρή, μάς επιστήσατε την προσοχή στον διπλό ρόλο που ενυπάρχει στην Θεωρία των Μεταβολών. Γιατί αυτή η Θεωρία των Μεταβολών κατευθύνει την προσοχή μας από το δύσκολο ξεκαθάρισμα των μεμονωμένων περιπτώσεων στην εύκολα εποπτευμένη Ολότητα. Όπου μία πληθώρα μεμονωμένων προτάσεων συμπεριλαμβάνεται σε μία απλή πρόταση. Και το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι όχι μόνο ο άνθρωπος προτιμά αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο θεώρησης, αλλά και η Φύση! Εύχομαι ορισμένοι από τους καρπούς της επιστημονικής σας δουλειάς να κοσμούν τα ακαδημαϊκά πεπραγμένα μας»!..
ΚΑΡΓΑ ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΙΔΕΩΔΗ
Ο κ. Λιπορδέζης διάβασε και τις γνωστές επιστολές ευγνωμοσύνης του Εβραίου Αϊνστάϊν προς τον Ελληνόψυχο δάσκαλό του, Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, αλλά δεν μας παίρνει ο χώρος να τις μεταφέρουμε εδώ. Υπάρχουν στο Διαδίκτυο, τα πρωτότυπα φυλάσσονται επιμελώς στο Πανεπιστήμιο του Τέλ-Αβίβ, αλλά το Μουσείο Καραθεοδωρή έχει τα αντίγραφα ορισμένων και όχι όλων!…
Θα τελειώσουμε με την αποκάλυψη του κ. Λιπορδέζη για το πόσο Ελληνόψυχος και πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός υπήρξε ο Μέγας Καραθεοδωρή, τον οποίο οι άθλιοι μπολσεβίκοι έσπευσαν μετά τον θάνατό του να κατηγορήσουν για Ναζιστή και Χιτλερικό, επειδή πέρασε ολόκληρο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο σπίτι του στην Γερμανία και δεν την κοπάνησε για τις ΗΠΑ όπως ο Αϊνστάϊν και οι λοιποί απόγονοι του Αβραάμ..
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΛΙΠΟΡΔΕΖΗΣ: «Και να κάνωμε τον επίλογό μας επιγραμματικά, λέγοντας ότι ο Καραθεοδωρή ήταν ο άνθρωπος που επιδίωκε να είναι ποιοτικός. Παρά το επιστημονικό του έργο, ήταν αφιερωμένος στην οικογένειά του. Διαρκώς έλεγε στα παιδιά του να έχουν Αξίες, Ιδανικά, να αγαπάνε την δουλειά τους, μα πάνω απ’ όλα να αγαπάνε την Ελλάδα. Πιστός στα Ελληνοχριστιανικά Ιδεώδη, ανέθρεψε τα παιδιά του με τις Ελληνικές παραδόσεις και με τις αρχές που ανατράφηκε αυτός από την αρχόντισσα της Χίου, την Δέσποινα Πετροκόκκινου, γιατί είχε χάσει μικρός την μάνα του»!..
ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΕΤΟΥΣΑΝΕ ΝΤΟΜΑΤΕΣ!..
Ο «Στόχος υπενθυμίζει πως η αγαπημένη κόρη του Μεγίστου Έλληνος μαθηματικού από την εποχή του Αρχιμήδη, η πανέμορφη μέχρι τα βαθιά της γεράματα κυρία Δέσποινα Καραθεοδωρή (1910-2009) έφυγε σε ηλικία 99 ετών πρίν από 5 χρόνια (Νοέμβριος 2009). Η Δέσποινα Καραθεοδωρή υπήρξε σύζυγος του (ομοφυλόφιλου!) μακαριστού Προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Ροδόπουλου (1896-1971), «κολλητού» του «Εθνάρχη» Καραμανλή και αδελφού του γνωστού λογοτέχνη Μ. Καραγάτση!..
Τον οποίο Ροδόπουλο, μόλις αντελήφθη ότι αρέσκεται στην οπισθογέμιση, τον απατούσε με άλλους επώνυμους άνδρες, και οι κατακτήσεις της Δέσποινας είχαν αφήσει εποχή στην Παλιά Αθήνα!..
Επίσης, να υπενθυμίσουμε πως ο Μέγας Καραθεοδωρή δίδαξε και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την Δεκαετία του 1920 (ο Ελευθέριος Βενιζέλος του είχε αναθέσει την οργάνωση του Πανεπιστημίου της Σμύρνης, όπου έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για την διάσωση του εξοπλισμού του, ενώ οι ορδές του Κεμάλ έμπαιναν στην ελληνικότατατη πόλη).
Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν και υπενθυμίζει σήμερα ο «Στόχος» είναι ότι οι βρωμεροί Έλληνες φοιτητές τον κορόϊδευαν επειδή η προφορά του στα ελληνικά ήταν γερμανική και του πετούσαν ντομάτες την ώρα του μαθήματος, όπως έχει αποκαλύψει ο βιογράφος του, γνωστός μαθηματικός Ευάγγελος Σπανδάγος!
Μάλιστα, όπως είναι γνωστό, οι τότε καθηγητές του Αθήνησι απαγόρευσαν στον Καραθεοδωρή να διδάσκει Μαθηματικά για να μη τους φάει την θέση. Και ο μέγας Καραθεοδωρή αναγκάστηκε να διδάσκει Χημεία, για να παίρνει έναν μισθουλάκο! Αυτό, δυστυχώς, υπήρξε πάντα το Ψευτορωμέηκο…

Πλανήτης Αντίχθων: H ”δεύτερη Γη” που έψαχναν οι αρχαίοι Έλληνες στο ηλιακό σύστημα.

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Η υπέρτατη αρχή στο Σύμπαν, δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του.

Οι φυσικοί νόμοι διδάσκουν ότι τίποτε δεν πεθαίνει, απλά όλα μεταβάλλονται. 

Η Αρχαιοελληνική αντίληψη για την ψυχική αθανασία.

Αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός η διαπίστωση ότι επί χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα στις δοξασίες των ανθρώπων, κυρίαρχη διάσταση κατέχει η προσήλωση στην ιδέα της αθανασίας της ψυχής.
Από αυτή τη δήλωση συνάγεται το συμπέρασμα ότι η ψυχική αθανασία ή Παλιγγενεσία όπως απεκαλείτο από τους προγόνους μας, αντίληψη σύμφωνα με την οποία η ψυχή είναι άφθαρτη και παραμένει αναλλοίωτη και μετά τον λεγόμενο θάνατο ή μετάσταση του σώματος, του θνητού της δηλαδή περιβλήματος, δεν είναι ούτε πρόσφατη, ούτε βέβαια και παρωχημένη. Ανάγεται ιστορικά στο απώτατο παρελθόν, η προέλευσή της προέρχεται από την αρχέγονη αρχαιότητα, συνυφασμένη με τα καίρια υπαρξιακά ερωτήματα τα οποία διακατέχουν την ανθρώπινη ύπαρξη, ίσως ακόμη και από κτίσεως κόσμου.
Συνδέεται δε άμεσα, λόγω της φύσεώς της, με τα υπαρξιακά και μεταφυσικάερωτήματα τα οποία προβληματίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Και αυτό είναι απόλυτα λογικό, αφού η απάντηση σε ένα τέτοιο κρίσιμο όσο και θεμελιώδες ερώτημα, παρέχει αλλυσιδωτά απαντήσεις σε μία σειρά από καίρια ζητήματα σχετιζόμενα με την προέλευση, τον σκοπό της ανθρώπινης ζωής, και την τελική κατάληξή της. Το τρίπτυχο του Εγώ, της ανθρώπινης δηλαδή υποστάσεως, συνίσταται σε πνεύμα, σώμα και ψυχή. Το τρίτο από αυτά τα συστατικά στοιχεία της ζώσης υπάρξεως, είναι Θεϊκό και αθάνατο.
Η πεποίθηση ότι η ψυχή είναι άφθαρτη, αντιπροσωπεύοντας την αθάνατη υπόσταση του ανθρώπου, αποτελεί μία από τις θεμελιώδεις αρχές των Μυστών οι οποίοι διαιωνίζουν την πανάρχαια μυστηριακή παράδοση. Σε αυτή ακριβώς την αρχή, εδραιώνεται και ο Νόμος της Μετενσαρκώσεως. Ένας νόμος ο οποίος πρεσβεύει την επιστροφή της πνευματικής αρχής σε ένα νέο σαρκικό, θνητό, περίβλημα.
Οι Μυστηριακοί θεσμοί, με προεξέχοντες αυτόν των Ορφικών Μυστηρίωνκαι εκείνον της Ελευσίνος, αποτελούσαν τελετουργικά δρώμενα. Διαρθρώνονταν στα Ελάσσονα (ή μικρά) Μυστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων λάμβαναν χώρα προκαταρκτικοί καθαρμοί, ενώ επακολουθούσε η συμβολική απεικόνιση της καταβάσεως της ψυχής στην υλική ουσία, στο σώμα, καθώς και η περιγραφή των δοκιμασιών που υφίσταται, εξαιτίας αυτής της ενώσεως με τον υλικό παράγοντα. Αντιθέτως, τα Μείζονα Μυστήρια, αποσκοπούσαν στο να καταστήσουν τον μυούμενο γνώστη της καταστάσεως εκείνης που επιφέρει την ψυχική ευφορία, η οποία επιτυγχάνεται όταν η αείζωη ψυχική ουσία αποδεσμευθεί από την κατώτερη υλική φύση.
Την αθανασία της ψυχής πρέσβευαν ήδη πρώτοι οι Πελασγοί, μέσω των θρησκευτικών τους αντιλήψεων, κάνοντας λόγο για πέραν του θανάτου ζωή. Στα Ελευσίνια Μυστήρια, κατά την διεξαγωγή της Μυήσεως στο Τελεστήριο, οι μυούμενοι, εν μέσω αμυδρου φωτός, έβλεπαν παραστάσεις από την μετά θάνατον ζωή, προερχόμενες τόσο από τα Ηλύσια Πεδία, όσο και από τον ζοφερό Άδη.
Αρχικά, θα πρέπει να μας προβληματίσει ένα επιτάφιο επίγραμμα Ιεροφάντου, στο οποίο όπως συνάγεται από την Αρχαιολογική Εφημερίδα (1883, σελ. 81) αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ωραία πραγματικά απόκρυφη διδασκαλία (μας μεταβιβάσθηκε) από τους Θεούς. Ότι ο θάνατος, όχι μόνο δεν είναι επιζήμιος για τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα είναι ωφέλιμο πράγμα». Πρόκειται για μία επιγραφή, η οποία σαφέστατα αναφέρεται στην αντίληψη της διαιωνίσεως του βίου και μετά την μετάσταση του σώματος, ένα οριακό γεγονός που δίνει τέλος στην ανθρώπινη ύπαρξη, υπό τη γήϊνη-φθαρτή της μορφή.
Το Αθάνατο είναι θνητό. Το θνητό είναι αθάνατο. Ο θάνατος είναι αθάνατη ζωή για τους θνητούς. Για τους αθάνατους, η θνητή ζωή είναι θάνατος», διατείνεται ο φιλόσοφος Ηράκλειτος, ο αποκαλούμενος και «σκοτεινός» (και αυτό διότι το «Περί Φύσεως» σύγγραμμά του απευθυνόταν μόνο σε μυημένους, γi’ αυτό και το νόημά του ήταν στριφνό και συνεπώς «σκοτεινό», δυσνόητο για τους αδαείς περί της ουσίας των μυστηρίων). Ο ίδιος φιλόσοφος και μύστης αναφέρει ότι ‘Το ίδιο πράγμα είναι ο ζωντανός και ο νεκρός, ο ξύπνιος και ο κοιμισμένος, ο νέος και ο γέρος. Γιατί τα πρώτα αφού αλλάξουν κατάσταση, γίνονται τα δεύτερα και αυτά πάλι όταν αλλάξουν κατάσταση γίνονται τα πρώτα»(Diels, I).
Πρόκειται ευκρινώς περί μίας φιλοσοφικής ενατενίσεως του ζητήματος της ψυχικής αθανασίας, η οποία μας παρέχει με σαφήνεια την αντίληψη των μυημένων στα αρχαία μυστήρια περί της εννοίας την οποία προσλαμβάνουν οι όροι «θάνατος» και «ζωή», οι τόσο σχετικοί σε περιεχόμενο, από ουσιαστικής απόψεως για όσους δύνανται να δουν την βαθύτερη έννοια των πραγμάτων, σύμφωνα με το προαιώνιο εξελικτικό σχέδιο που διέπει κάθε κοσμική δημιουργία.
Ανατρέχοντας στους ακατάλυτους φυσικούς νόμους, οι οποίοι διέπουν κάθε Κοσμική έκφανση, όντας διακρινόμενη από μία ακατάβλητη ισχύ, καθίσταται αντιληπτό ότι καμμίας υλικής φύσεως μορφή αλλά και κανενός είδους ενέργεια δεν υπόκειται σε οριστικό αφανισμό. Απλά υπόκειται σε αέναες μεταβολές, υφίσταται διάφορους μετασχηματισμούς, επιβεβαιώνοντας τη θεμελιώδη αρχή του Ηρακλείτου ‘Τα πάντα ρει«. Τίποτε στο κοσμικό βασίλειο δεν αφανίζεται, δεν πεθαίνει, υπόκειται όμως σε μορφική μεταβολή.
Με γνώμονα αυτήν την αρχή, θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι τα πάντα βρίσκονται σε ένα διαρκές γίγνεσθαι. Τα πάντα υπόκεινται στον νόμο της μεταβολής, τίποτε δεν παραμένει αμετάβλητο. Παράλληλα όμως δεν υφίσταται κανένα υλικό δημιούργημα το οποίο να αποτελεί μία ύπαρξη ολοκληρωτικά καινούργια. Κάθε έκφανση στο σύμπαν ανάγεται ως προς τα συστατικά της στοιχεία σε μία ανασύνθεση αρχών.Σε αυτή ακριβώς τη διαπίστωση προέβη και ο μέγας φιλόσοφος και επιστήμων Θαλής, όταν αποφαινόταν ‘Τίποτε δεν διαφέρει ο θάνατος από τη ζωή» (Διογένους Λαερτίου Βίοι Φιλοσόφου, I, 35).
Συνεπώς, με βάση τα όσα αναφέρθηκαν, επέρχεται η διαπίστωση ότι καμμία από τις μορφές που έρχεται σε εκδήλωση στη φύση δε συνιστά μία νέα δημιουργία. Αντίθετα, αποτελεί μία αναδημιουργία, καθώς συντίθεται από προαιώνιες αρχές και στοιχεία τα οποία ουδέποτε καταστράφηκαν, απλώς υπέστησαν μία διαδικασία μεταστοιχειώσεως. Εφ’ όσον λοιπόν υφίσταται μία μεταλλαγή και κατ’ επέκταση εξέλιξη των υλικών δημιουργημάτων, και κατ’ ακολουθία και του φυσικού-υλικού φορέα του ανθρώπου (σώμα), τότε είναι λογικό και απολύτως παραδεκτό ότι θα επέρχεται και μία εξελικτική μεταβολή και του ψυχικού φορέα ο οποίος ζωογονεί την ύλη.
Πριν υπεισέλθουμε στην ουσία του εξεταζομένου ζητήματος, ας επιχειρήσουμε μία ετυμολογική ανάλυση της λέξεως «ψυχή». Θα διαπιστώσουμε ότι προέρχεται από το ρήμα «ψύχω», το οποίο σημαίνει «φυσώ’αλλά και «αναπνέω». Έτσι, η ψυχή κατά τούς Ομηρικούς χρόνους, αποκτά την έννοια της ζωτικής δυνάμεως.
Συνεπώς, κατ’ αυτή την αντίληψη, η ψυχή εισέρχεται στο σώμα καθιστώντας το έμβιο ον, με την πρώτη αναπνοή, εγκαταλείπει δε αυτό με την τελευταία αναπνοή. Πνεύμα και ψυχή, αυτές είναι οι ενεργειακές δυνάμεις οι οποίες καθιστούν τη ζωή ενσυνείδητη. Συνεπώς ο άνθρωπος πρωτίστως αποτελεί μία πνευματική οντότητα, η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της υπάρξεώς της, στο γήινο επίπεδο, χρησιμοποιεί ένα θνητό περίβλημα για την ανάπτυξή της.
Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, συχνά αποδίδεται στο σώμα ο χαρακτηρισμός «όχημα της ψυχής». Ασφαλώς επ’ αυτού δεν είναι καθόλου τυχαίος ο ισχυρισμός του Πλουτάρχου ο οποίος στα «Ηθικά» (163 Ε) αποφαίνεται ότι: «Ψυχής γap όργανον το σώμα». Ο δε Ισοκράτης στον «Περί Αντιδόσεως» λόγο του (180) αναφέρει ότι Ή φύση, μας δημιούργησε με σώμα και ψυχή…της μεν ψυχής έργο είναι να σκέπτεται…του δε σώματος να εκτελεί τις αποφάσεις της ψυχής».
Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η άποψη του Πλάτωνος στον «Μένωνα» (81 β) όπου υποστηρίζει ότι: Ή ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη και συμβαίνει άλλοτε μεν να τελειώνει -την επίγεια παρουσία της-, πράγμα που ως γνωστάν οι άνθρωποι το ονομάζουν θάνατο, άλλοτε να ξαναγιεννιέται, αλλά ποτέ δεν χάνεται». Την ίδια αντίληψη προβάλλει και στον «Γοργία» (524Β) όπου ισχυρίζεται ότι Ό θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο χωρισμός δύο πραγμάτων του ενός από το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα».
Υπό μία γενική έννοια, κυριαρχεί η αντίληψη ότι η ψυχή κατά την επίγεια παρουσία της εξελίσεται μέσω των πράξεων του ατόμου φορέα της. ‘Οταν αυτός ο ψυχικός φορέας επιτελέσει την εκπλήρωση της αποστολής του, τότε η ψυχή τον εγκαταλείπει, και μεθιστάμενη εκ νέου στο ουράνιο πεδίο, αναμένει την επανενσάρκωσή της σε ένα νέο υλικό φορέα, προκειμένου να συνεχίσει το έργο της προς την ηθική τελειοποίηση στο γήϊνο και πάλι επίπεδο.
Όταν αντίθετα μία ψυχή ενσαρκώνεται, εγκαταλείπει το υπερπέραν και αποχωρίζεται από μία οικογένεια ψυχών, ενώ όταν επέρχεται ο λεγόμενος θάνατος, εισέρχεται εκ νέου στο ουράνιο πεδίο, απ’ όπου άλλωστε έλκει και την προέλευσή της. Εάν η ψυχή κατά την γήϊνη παρουσία της κατόρθωσε να ανελιχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό, εκδηλώνοντας τις μέγιστες πνευματικές δυνάμεις, τότε επέρχεται η ολοκλήρωση της αποστολής της και μετά την διάλυση του ανθρώπινου οργανισμού, όντας ευρισκόμενη στην υπέρτατη βαθμίδα της εξελικτικής ανελίξεως (Θέωση), μεταβαίνει στα Ηλύσια Πεδία, έναν ουράνιο χώρο ο οποίος ανταποκρίνεται στην ποιοτική της κατάσταση. Αντίθετα, εάν η τελείωση δεν πραγματώθηκε κατά την διάρκεια του ενσαρκωμένου βίου της, τότε η ψυχή μεθίσταται στον Άδη.
Το εκπαιδευτικό έργο που χαρακτηρίζει τη δόμηση της ψυχικής προσωπικότητας, δεν παύει να διεξάγεται κατά τη διάρκεια που η ψυχή παραμένει στο ουράνιο πεδίο. Απλά προσλαμβάνει διαφορετικές εκφράσεις από αυτές με τις οποίες εκδηλώνεται κατά την επίγεια παρουσία της, εκδηλώσεις οι οποίες δεν είναι αντιληπτές με τις αντικειμενικές αισθήσεις. Κατά τον Πλάτωνα, η ψυχή ενσαρκώνεται, μέχρι να επέλθει η τελειοποίησή της, κατά μέσο όρο 777 φορές. Κάθε δε πλήρης κύκλος ενσαρκώσεώς της, διαρκεί κατά μέσον όρο 144 έτη και ακολούθως καλείται εκ νέου να εμψυχώσει έναν υλικό φορέα.
Οπωσδήποτε, εάν αποδεχόμαστε την αθανασία της ψυχής μετά τη μετάσταση, ευνόητο είναι ότι θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι η αθάνατη υπόστασή της υφίσταται και προ της γεννήσεως. Ο Πλάτων μάλιστα στον ‘Τίμαιο»προσδιορίζει και τον σαρκικό φορέα εντός του οποίου θα ενσαρκωθεί η ψυχή, ανάλογα με την πορεία της στον πρότερο βίο. Οι δειλοί θα γίνουν γυναίκες, οι επιπόλαιοι πουλιά, οι αμαθείς άγρια ζώα, ενώ οι διεφθαρμένοι ερπετά.
Καθόλου τυχαία, η ψυχή αποκαλείται ως «ο εσωτερικός άνθρωπος» (Πολιτεία, IX, 589Α). Το καθήκον της ψυχής επικεντρώνεται στο να καταστήσει εφικτό να διεισδύσουν οι αμετάβλητοι νόμοι της Αρμονίας μέσα στο σώμα, νόμοι οι οποίοι κυριαρχούν στον ουρανό. Ο Πλάτων στον ‘Τίμαιο» (90 Γ-Δ) υποστηρίζει ότι αρχικά η ψυχή κατοικεί σε ένα άστρο και όταν αποφασισθεί κατέρχεται σε ένα σώμα. Από αυτή την εξ ιστόρηση συνάγεται η διαπίστωση ότι η ψυχή ως προϋπάρχουσα είναι αρχαιότερη του σώματος.
Θα πρέπει λοιπόν να φροντίζουμε ιδιαιτέρως την ψυχική αγωγή και καλλιέργεια, αφού όπως δηλώνει ο Πλάτων στο Συμπόσιο» (209Α), η ψυχή αποτελεί την πηγή της γνώσεως. Έτσι ο ψυχικός παράγοντας αναδεικνύεται σε ένα θεϊκό δώρο, είναι το θείο πνεύμα μέσα στην ανθρώπινη φύση, ο δαίμων εκείνος που πρέπει να κατευθύνει τον άνθρωπο σε κάθε πράξη του, ισχυρίζεται και πάλι ο Πλάτων στον «Τίμαιο» (90Α). Τον κυρίαρχο ρόλο του δαίμονος της ψυχής, όπου δαίμων είναι το πνεύμα, υποδηλώνοντας την αφύπνιση και εγρήγορση του Εσώτερου Εαυτού, διαπιστώνουμε στην περίπτωση του Σωκράτη, ο οποίος ανήγαγε κάθε πράξη του στις παρορμήσεις ή στις αποτροπές που δεχόταν από το δαιμόνιο που έδρευε στον Ναό της ψυχής του.